Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia [...] lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 261/16 Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał I. W. i W. W. (dalej: skarżący) do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. poprzez uiszczenie solidarnie opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku w wysokości 10 zł w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. skarżący wnieśli zażalenie na powyższe zarządzenie. W uzasadnieniu zażalenia wskazują na brak doręczenia im z urzędu wyroku z dnia 7 września 2016 r. stosownie do treści art. 139 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej: p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 198 p.p.s.a. przepisy dotyczące zażalenia stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzeń przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Zgodnie bowiem z art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje m.in. na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych. Poprzez koszty sądowe należy rozumieć opłaty sądowe, którymi są wpis oraz opłata kancelaryjna. W świetle art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie Przewodniczący Wydziału na podstawie art. 234 § 1 p.p.s.a. wezwał skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 10 zł za odpis sentencji wyroku z dnia 7 września 2016 r.
W zakresie kwoty o którą wezwano skarżących tj. 10 zł należy odwołać się do art. § 1 ust. 1 rozporządzania Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. 2003, Nr 221, poz. 2192) zgodnie z którym za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł.
Odnosząc się do argumentów przedstawionych w zażaleniu, należy stwierdzić, że nie dotyczą obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej a kwestii związanych z doręczeniem wyroku. Błędnie skarżący wskazują, że wyrok z dnia 7 września 2016 r. zapadł na posiedzeniu niejawnym. Z akt sprawy wynika, że ogłoszenie wyroku obyło się na posiedzeniu jawnym a zawiadomienie o terminie rozprawy doręczono skarżącym w trybie art. 73 p.p.s.a, tj. po podwójnej awizacji. W tym zakresie wskazać również należy, że w sprawie nie miał zastosowania art. 139 § 4 p.p.s.a. dotyczący doręczenia z urzędu odpisu sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. W tym zakresie zastosowanie miał art. 141 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym w sprawach, w których skargę oddalono – a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie - uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący złożyli taki wniosek.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący pismem z dnia [...] lutego 2017 r. złożyli wniosek w którym domagają się doręczenia wyroku z dnia 7 września 2016 r. (k. 44 akt sądowych), co oznacza, że Przewodniczący Wydziału w przypadku braku uiszczenia opłaty kancelaryjnej zobowiązany był do wydania zarządzenia i wezwania skarżących do jej uiszczenia. Tym samym zarządzenie Przewodniczącego Wydziału odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 oraz 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.