Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1007/10 wezwano J. M. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych od wniesionej przez niego skargi na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
Na powyższe zarządzenie skarżący J. M. wniósł zażalenie podnosząc w uzasadnieniu, iż jest rencistą pobierającym rentę w wysokości 575 złotych miesięcznie, w związku z czym nie stać go na uiszczenie tej opłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Przez pisma, o których mowa w powyżej cytowanym przepisie należy rozumieć między innymi skargę (art. 230 § 2 p.p.s.a.).
Przepis art. 214 § 1 p.p.s.a. określa natomiast, iż jeśli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych, do których zalicza się na mocy art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a. wpis, obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.
Wysokość należnego wpisu, o którym mowa w powyższych przepisach, ustala się w zależności od rodzaju sprawy, w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 211, poz. 2193).
Mając na uwadze powyższe regulacje oraz przedmiot skargi, jakim jest odmowa przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, iż zaskarżonym zarządzeniem nieprawidłowo ustalono, w oparciu o § 2 ust. 6 powołanego rozporządzenia, wpis od wniesionej skargi w wysokości 200 złotych. Brak było również podstaw do uznania, iż błędnie wezwano skarżącego do uiszczenia tego wpisu, albowiem wobec treści cytowanych przepisów art. 214 i 230 p.p.s.a. jest on zobowiązany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, również wobec faktu niepodlegania skarżącego ustawowemu zwolnieniu z tego obowiązku (art. 239 p.p.s.a.), jak również wobec okoliczności, iż nie został z niego zwolniony w wyniku przyznania mu prawa pomocy, o którym mowa w rozdziale 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Wobec zaś treści uzasadnienia zażalenia, zauważyć należy, iż skarżący ma prawo do złożenia wniosku o przyznanie mu prawa pomocy, tak przed wszczęciem postępowania jak i w jego toku – art. 243 § 1 p.p.s.a. Prawo to obejmować może zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie całkowitym lub częściowym oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego – art. 244 § 1. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...), zaś prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub się toczy i powinien on zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym, dochodach oraz dokładne dane o stanie rodzinnym.