Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 24 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 688/13, odrzucił skargę kasacyjną S. P. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego.
I
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że oddalił skargę S. P. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej. Spółka wniosła od tego orzeczenia skargę kasacyjną.
Zarządzeniem z dnia 19 lutego 2014 r. Przewodniczący Wydziału [...] wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi kasacyjnej, poprzez nadesłanie oryginału lub kopii odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego, poświadczonej za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Zarządzenie to zostało skutecznie doręczone w dniu 27 lutego 2014 r. WSA stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż pełnomocnik strony w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi kasacyjnej.
Odrzucając skargę kasacyjną spółki, Sąd I instancji stwierdził, że pomimo skutecznego wezwania skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej w terminie 7 dni, poprzez nadesłanie oryginału lub kopii odpisu pełnego z KRS, poświadczonej za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i powiadomienia jej o rygorze odrzucenia skargi kasacyjnej, braku powyższego nie uzupełniła, uniemożliwiając tym samym wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu nadanie skardze kasacyjnej prawidłowego biegu.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła S. P. Sp. z o.o.
Spółka zaskarżyła orzeczenie Sądu I instancji i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono obrazę przepisów postępowania, tj. art. 49 § 1 i 2 oraz art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.).
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Sąd I instancji za brak formalny skargi kasacyjnej, którego strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie uznał niedołączenie do skargi kasacyjnej oryginału lub kopii odpisu pełnego z KRS dotyczącego strony. Spółka podkreśliła, że poza sporem pozostaje, iż jej pełnomocnik w wykonaniu wezwania, przesyłką poleconą nadaną 28 lutego 2014 r. przesłał do akt sprawy odpis aktualny z KRS. W jej ocenie, różnica w rodzaju przesłanego dokumentu stanowiła podstawę odrzucenia skargi, mimo że okoliczność ta nie została wprost wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Skarżąca stwierdziła, że porównanie treści odpisu pełnego z rejestru z treścią odpisu aktualnego dotyczącego spółki wskazuje bardzo daleko idącą zbieżność, a w praktyce oba dokumenty nie różnią się między sobą zakresem zawartych informacji, mogących mieć wpływ na wszelkie okoliczności wiążące się z wniesioną skargą kasacyjną. W szczególności odnosi się to zaś do kwestii skuteczności udzielonego pełnomocnictwa procesowego.
Zdaniem strony wnoszącej zażalenie, wątpliwości wzbudza również celowość i potrzeba żądania dołączenia do skargi kasacyjnej odpisu pełnego dotyczącego strony, o ile nie wiąże się to z potrzebą wykazania właściwego umocowania reprezentantów strony skarżącej lub jej pełnomocnika. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik został wezwany w dniu 24 września 2013 r. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie stosownego dokumentu ze wskazaniem, że ma on określać umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Z kolei na etapie badania wymogów formalnych skargi kasacyjnej w wezwaniu z dnia 21 lutego 2014 r., poza żądaniem nadesłania odpisu pełnego nie podano, jakiemu celowi miałby ten odpis służyć. Zakładając zaś, że na jego podstawie dokonano by weryfikacji skuteczności umocowania pełnomocnika strony na etapie postępowania kasacyjnego, spółka podniosła, że cel ten zostałby osiągnięty również przy skorzystaniu z nadesłanego do akt sprawy odpisu aktualnego.
Zdaniem skarżącej, w rozpoznawanej sprawie należało co najmniej ponownie wezwać stronę do uzupełnienia braków, z zaznaczeniem, że jedynie złożenie odpisu pełnego KRS będzie usunięciem braku formalnego, bądź też uznać, że złożony odpis aktualny stanowi prawidłowe wykonanie nałożonego obowiązku.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wobec braku odpowiednich regulacji dotyczących kwestii pełnomocnictwa i reprezentacji osób prawnych w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną, zastosowanie mieć będą przepisy art. 28 § 1 i art. 29 oraz przepisy Działu II rozdziału 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z art. 29 p.p.s.a. wynika, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jeśli osobę prawną reprezentuje pełnomocnik, a w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a więc profesjonalnego pełnomocnika, to odpowiednio do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa.
Z przepisów tych wynika zatem, że pełnomocnik wnoszący skargę bądź skargę kasacyjną, obowiązany jest dołączyć do niej zarówno dokument pełnomocnictwa, jak i dokument, z którego będzie wynikał podmiot umocowany w osobie prawnej lub spółce do udzielania pełnomocnictwa. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dokumentem, który będzie wskazywał na podmiot umocowany w osobie prawnej bądź spółce kapitałowej, powinien być dokument niebudzący wątpliwości, autentyczny i zgodny z prawdą (por. postanowienia NSA z 20 maja 2011 r., sygn. akt I FSK 623/11 i z dnia 5 października 2010 r., I FSK 1148/10).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji, że pełnomocnik skarżącej spółki, wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, nie uzupełnił braków w zakresie wykazania skutecznego umocowania do reprezentacji spółki przy udzielaniu pełnomocnictwa. Z przedłożonego w wyniku wykonania wezwania Sądu aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki wynika bowiem, że można na jego podstawie stwierdzić, czy osoby udzielające pełnomocnictwa adwokatowi do reprezentowania spółki w toczącym się postępowaniu sadowoadministracyjnym były uprawnione do działania w jej imieniu.
Wskazać w tym miejscu należy, że do skargi złożonej do Sądu I instancji załączono pełnomocnictwo z dnia 7 sierpnia 2013 r. udzielone adwokatowi M. C. do występowania w imieniu skarżącej spółki przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we W. oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku z decyzją wydaną przez D. Służbę Dróg i Kolei we W., nakładającą na spółkę karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Na pełnomocnictwie widnieją podpisy Prezesa Zarządu spółki – A. L. oraz członka Zarządu spółki – C. P. Z przesłanego na wezwanie Sądu I instancji odpisu aktualnego z KRS z dnia 28 lutego 2014 r. wynika zaś, że organem uprawnionym do reprezentacji podmiotu jest Zarząd, przy czym spółka reprezentowana jest przez Prezesa Zarządu działającego łącznie z każdym innym członkiem Zarządu. Podkreślenia nadto wymaga, że z nadesłanego dokumentu wynika, iż ostatni wpis w rejestrze został dokonany w dniu 29 października 2012 r. Odpis ten odzwierciedlał zatem stan rejestru przedsiębiorcy na dzień udzielania pełnomocnictwa, bowiem od chwili dokonania ostatniego wpisu do chwili udzielenia pełnomocnictwa adwokatowi reprezentującemu skarżącą spółkę w postępowaniach sądowych obu instancji w rejestrze nie dokonano żadnych nowych wpisów, w tym również nie nastąpiła zmiana osobowa w Zarządzie spółki. Okoliczność ta pozwalała na stwierdzenie, zgodne ze stanem rzeczywistym, że osoby udzielające pełnomocnictwa były w tym czasie prawidłowo umocowane do podejmowania czynności w imieniu spółki.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu stanowi w obliczu okoliczności niniejszej sprawy wyraz nadmiernego rygoryzmu. Z nadesłanego odpisu aktualnego KRS w sposób jasny i precyzyjny wynika, że ostatnia zmiana pochodzi z 2012 r. i po tym terminie żadnych wpisów nie dokonywano, a Zarząd spółki nie uległ zmianie. Pełnomocnik reprezentujący skarżącą w sposób prawidłowy wykonał zatem wezwanie Sądu I instancji w zakresie uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, bowiem z nadesłanego odpisu można było wywnioskować informacje niezbędne do weryfikacji skuteczności umocowania.
Odnośnie zaś rodzaju złożonego odpisu z KRS, jako przesłanki skutkującej uznaniem niewypełnienia wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden przepis ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymaga, aby dokumentem, o którym mowa w art. 29 tej ustawy był wyłącznie pełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Istotą takiego dokumentu nie jest spełnienie określonych kryteriów odnośnie jego formy prawnej, lecz wykazanie podmiotu umocowanego do udzielenia w spółce pełnomocnictwa. Decydujące znaczenie ma treść takiego dokumentu, a nie jego forma (por. postanowienie NSA z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II GSK 1541/13). Nadesłanie, w wykonaniu wezwania Sądu I instancji, pełnego lub aktualnego odpisu z KRS nie miało zatem znaczenia dla nadania skardze kasacyjnej dalszego biegu, gdyż w sprawie istotnym było, czy za pomocą nadesłanego dokumentu wykazane zostało prawidłowe umocowanie organów spółki do podejmowania czynności w jej imieniu, a więc i udzielenia pełnomocnictwa adwokatowi do reprezentowania jej w związku z wniesioną skargą kasacyjną.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.