Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1101/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi Spółki B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] września 2010 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 261/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., zadał Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne dotyczące przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.). Od odpowiedzi na to pytanie zależeć będzie, czy ustawa z dnia 19 listopada 2009 r., o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) podlegała notyfikacji Komisji w trybie art. 8 ust. 1 powołanej powyżej Dyrektywy nr 98/34/WE, a tym samym czy organy administracji mogły korzystać z przepisów ustawy hazardowej.
Wobec tego w ocenie Sądu pierwszej instancji należało zawiesić postępowanie, bowiem udzielona odpowiedź będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie z uwagi na tożsamość problemu występującego w niniejszej sprawie z problemem, którego dotyczy zadane pytanie prawne.
Dyrektor Izby Celnej w P. zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W uzasadnieniu podniesiono, iż Sąd pierwszej instancji niezasadnie skorzystał z instytucji zawieszenia postępowania sądowego w oparciu o art. 125 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi albowiem był on władny samodzielnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie, a odpowiedź Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na zadane pytanie prawne skierowane przez WSA w G. nie jest zdaniem organu niezbędna do wydania wyroku w przedmiotowej sprawie.
Organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. orzekał już w analogicznych stanach faktycznych i prawnych wydając wyroki oddalające skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w P.. Podkreślił przy tym, że zapadły one już po skierowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości UE.
W odpowiedzi na zażalenie Spółka B. wniosła o jego oddalenie, wskazując, że wobec zadania pytania prawnego dotyczącego zastosowania przepisów ustawy o grach hazardowych Sąd pierwszej instancji prawidłowo skorzystał z możliwości zawieszenia postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy procesowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wynika z treści powołanego przepisu sąd w przypadku wystąpienia okoliczności, o której w nim mowa, tak zwanej przyczyny prejudycjalnej, może postępowanie sądowoadministracyjne zawiesić. Zatem tylko od uznania sądu zależy, czy w przypadku wystąpienia przesłanki wymienionej w art. 125 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiesi postępowanie czy będzie je prowadził w dalszym ciągu.
Wskazana okoliczność zadania pytania prawnego w innym postępowaniu, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. znając jego treść stwierdził, iż odpowiedź udzielona przez Trybunał Sprawiedliwości UE odnośnie przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. może mieć wpływ na zastosowanie przez organy administracji przepisów ustawy o grach hazardowych, które były podstawą prawną zaskarżonej w tym postępowaniu decyzji, wypełnia dyspozycję art. 125 § 1 pkt 1 powyższej ustawy, co z kolei stanowi o jego prawidłowym zastosowaniu w sprawie przez Sąd pierwszej instancji.
Niezasadnym jest również stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zażalenia, że Sąd pierwszej instancji mógł samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienie związane z przedmiotem postępowania administracyjnego, szczególnie, iż inne Wojewódzkie Sądy Administracyjne, w tym Sąd w Rz., już po zadaniu pytania Trybunałowi Sprawiedliwości, wydawał wyroki w analogicznych stanach faktycznych i prawnych. Jak wskazano to powyżej, zawieszenie postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 wskazanej ustawy, związane jest z uznaniem Sądu rozpoznającego daną sprawę sądowoadministracyjną w rozumieniu art. 1 i art. 3 § 1 i 2 powyższej ustawy, to nie jest on związany przez analogię, co zdaje się sugerować zażalenie, co do czynności innego Sądu podjętych w innej choćby podobnej co do stanu faktycznego i prawnego sprawie. To znaczy, iż Sąd pierwszej instancji mógł samodzielnie rozstrzygnąć kwestię, która była przedmiotem pytania prejudycjalnego.
Miał jednak też prawo do zastosowania instytucji fakultatywnego zawieszenia postępowania nawet w przypadku gdy inne równorzędne Sądy, w podobnym stanie sprawy, nie zawieszały postępowania, lecz prowadziły je zmierzając do wydania orzeczenia. Wskazać należy również, że w licznych sprawach zawisłych przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi w podobnych stanach faktycznych i prawnych, Sądy te zawieszały postępowania właśnie z uwagi na zadanie pytania Trybunałowi Sprawiedliwości UE dotyczącego interpretacji art. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE, zatem, przy przyjęciu stanowiska reprezentowanego w zażaleniu w tej materii, Sąd w niniejszym postępowaniu miałby obowiązek jego zawieszenia co byłoby również niedopuszczalne z uwagi na charakter instytucji zawieszenia postępowania z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a która to instytucja w takim stanie sprawy mogła mieć zastosowanie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.