Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 lutego 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 3565/14, orzekając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę kasacyjną W. K. od wyroku Sądu z dnia 14 września 2015 r., oddalającego jego skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócił skarżącemu 100 zł uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.
Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że pełnomocnik skarżącego odebrał przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w dniu 10 grudnia 2015 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru w tej dacie, k. 195 akt), a więc termin do wykonania tej czynności upłynął w dniu 17 grudnia 2015 r. Jak wynika z akt sprawy, wpis w kwocie 100 złotych został uiszczony 18 grudnia 2015 r. (por. dowód uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, k. 197), zatem po upływie terminu 7 dni przepisanego wezwaniem. Zważywszy, że w powyższym terminie wpis nie został uiszczony, WSA odrzucił skargę kasacyjną i zwrócił wpis opłacony po terminie.
W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (omyłkowo nazwanym skargą kasacyjną, patrz: postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2016 r. o sygn. akt II GZ 1200/16; dostępne w CBOSA) W. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagał się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 16 lutego 2016 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, wyjaśniając, że wpis od skargi kasacyjnej uiścił z zachowaniem terminu tj. 17 grudnia 2015 r., co w ocenie skarżącego potwierdza załączony do zażalenia wydruk bankowego zlecenia przelewu wpisu od skargi kasacyjnej w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, że za podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej w tej sprawie Sąd I instancji przyjął w kontrolowanym postanowieniu przepis art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł adwokat reprezentujący skarżącego otrzymał 10 grudnia 2015 r., więc termin 7 dni na uiszczenie wpisu upływał z dniem 17 grudnia 2015 r. (czwartek). Jak wynika z załączonego do zażalenia dokumentu bankowego (wydruk komputerowy, niewymagający dodatkowych podpisów oraz stempla bankowego – k. 212 akt), przelew wpisu od skargi kasacyjnej w tej sprawie został zlecony 17 grudnia 2015 r. (patrz: rubryka "Data transakcji", zaś w rubryce "Tytuł operacji" wskazano "opłata – VI SA/Wa 3565/14").
Wobec tego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może być żadnych wątpliwości, że zlecenie przelewu zostało dokonane w ostatnim dniu terminu otwartego do opłacenia wpisu oraz że dotyczy wpisu od skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie. Zatem kontrolowane postanowienie podlegało uchyleniu, bowiem brak było podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji art. 220 § 3 p.p.s.a.
Przyjęcie, że datą uiszczenia wpisu sądowego (w tym także od skargi kasacyjnej) jest data bankowego zlecenia przelewu tego wpisu, a nie data wpływu kwoty wpisu na rachunek sądu wynika z ugruntowanego stanowiska przyjmowanego powszechnie w tym zakresie w judykaturze. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 lutego 2014 r. o sygn. akt III CZP 112/13 (publik. LEX nr 1433736), "(...) w razie uiszczenia opłaty sądowej przelewem bankowym, datą jej uiszczenia jest data przyjęcia polecenia przelewu przez bank, a nie data uznania rachunku prowadzonego dla sądu, oczywiście pod warunkiem, że kwota przelewu miała pokrycie na rachunku wpłacającego (np. orzeczenia z dnia 5 października 1934 r., C III Z 354/34, Zb. Urz. 1935, poz. 144, z dnia 8 grudnia 1951 r., C 1019/51, OSN 1952, nr 3, poz. 83, i z dnia 27 lutego 1962 r., 3 CZ 6/62, OSNCP 1962, nr 3, poz. 70, postanowienie składu siedmiu sędziów z dnia 27 listopada 1961 r., 4 CR 634/61, OSNCP 1964, nr 1, poz. 5 oraz postanowienia z dnia 27 stycznia 1969 r., I PZ 76/68, OSNCP 1969, nr 9, poz. 167, i z dnia 14 lipca 1976 r., I CZ 65/76, OSNCP 1977, nr 4, poz. 75 oraz uchwały z dnia 16 grudnia 1983 r., III PZP 47/83, OSNCP 1984, nr 7, poz. 110, i z dnia 25 czerwca 2003 r., III CZP 28/03, OSNC 2004, nr 5, poz. 71).". Rzecz jasna analogicznie orzeka Naczelny Sąd Administracyjny (por. na przykład postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2014 r. o sygn. akt I GSK 1131/14, dostępne w CBOSA).
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.