Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 25 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1167/12, odrzucił skargę kasacyjną [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2012 r. w przedmiocie wpisu na listę radców prawnych jako niedopuszczalną, gdyż została złożona przez skarżącego osobiście. Powyższe narusza art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270)
Na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono "obrazę" art. 8 ust 2 w związku z art. 2, art. 31 i art. 32 Konstytucji RP poprzez wykładanie art. 175 § 1 p.p.s.a., polegająca na przyjęciu, iż osoba, która zdała państwowy egzamin prawniczy (prokuratorski) w skład którego wchodziły zagadnienia teoretyczne i praktyczne związane z postępowaniem sądowoadministracyjnym w tym sporządzenie skargi kasacyjnej, jest nieuprawniona do sporządzenia skargi kasacyjnej we własnej sprawie.
Skarżący podkreślił, że osoba legitymująca się odpowiednim przygotowaniem teoretycznym w postaci złożonego egzaminu prokuratorskiego powinna być uprawniona do sporządzenia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3, a zatem wniesienie tych środków osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalne. Z akt sprawy wynika, że skarżący [...] osobiście sporządził skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2012 r. (k. [...] akt WSA), co nie spełniało wymogu określonego w art. 175 § 1 p.p.s.a.
Podkreślenie wymaga, że skarżący został pouczony o konieczności sporządzenie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym pod rygorem jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania przy doręczeniu wyroku Sądu pierwszej instancji (k. [...] akt WSA). Z akt sprawy nie wynika zaś, aby skarżący był podmiotem, o którym mowa w art. 175 § 2 lub 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to znaczy nie jest sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, Rzecznikiem Praw Obywatelskich lub Rzecznikiem Praw Dziecka, czy też doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, co uprawniałoby go do złożenia skargi kasacyjnej osobiście.
W zażaleniu skarżący podnosi, że legitymuje się złożonym egzaminem prokuratorskim. Z powyższego wywodzi swe uprawnienia do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej.
Pogląd ten jest niezasadny z następujących względów.
Zgodnie zaś z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1985 r. o prokuratorze (tj. z 2008 r. Dz. U. Nr 270, poz. 1599; dalej ustawa o prokuraturze) stosunek służbowy prokuratora nawiązuje się z chwilą doręczenia zawiadomienia o powołaniu, z tym że przy powołaniu prokurator obowiązany jest złożyć ślubowanie, o którym mowa w ust. 4 tego przepisu.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący po złożeniu w 2004 r., egzaminu prokuratorskiego pracował przez [...] miesięcy na stanowisku asystenta sędziego w Sądzie Rejonowym w [...]. Nie został powołany na stanowisko prokuratora. Nie był zatrudniony na stanowisku prokuratora.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego złożenie egzaminu prokuratorskiego nie jest równoznaczne z powołaniem na stanowisko prokuratora, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o prokuraturze. Skarżący zatem nie posiada uprawnień prokuratora i nie może samodzielnie skutecznie wnieść skargi kasacyjnej od wyroku z 28 sierpnia 2012 r.
W związku z tym uznać należy, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 lutego 2013 r. odpowiada prawu.
Na uwzględnienie nie zasługuje zawarte w zażaleniu żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 powołanej ustawy. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.