Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 17/17, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wezwał skarżącego S. S. do uiszczenia 100 zł wpisu sądowego od skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. S. wniósł o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność przedmiotowych przepisów o opłacie z Konstytucją RP, w szczególności z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji i wydanie orzeczenia na podstawie i zgodnego z otrzymanym orzeczeniem TK. Zdaniem skarżącego uzależnienie rozpoznania sprawy od wniesienia opłaty narusza Konstytucję RP, gdyż daje uprzywilejowaną pozycję stronie przeciwnej, która nigdy nie ponosi opłat, zatem narusza zasadę równości stron w postępowaniu przed sądem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Nie można tracić z pola widzenia faktu, że wynikającą z przepisu art. 199 p.p.s.a. zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisem szczególnym jest art. 239 § 1 pkt 1-4 i § 2 p.p.s.a., określający ustawowe zwolnienia od kosztów sądowych. S. S. w dyspozycji wskazanego przepisu się nie mieści, natomiast wyjątkiem od ponoszenia kosztów sądowych jest także uzyskanie przez stronę od wojewódzkiego sądu administracyjnego prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (vide: art. 243 do 262 p.p.s.a.). O prawo pomocy w rozpoznawanej sprawie S. S. nie wnioskował, więc spoczywa na nim, jako skarżącym, nałożony przez ustawodawcę, a nie Sąd I instancji, obowiązek uiszczenia wpisu od skargi, bo do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 p.p.s.a.).
Takim pismem jest skarga na postanowienie (art. 50 i nast. p.p.s.a.), którą wniósł skarżący. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (m.in. od skargi) pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Przede wszystkim wskazać należy, że S. S. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] października 2016 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Nie jest zatem przedmiotem sprawy należność pieniężna. Wobec tego, stosownie do art. 231 zdanie drugie p.p.s.a., w takiej sprawie pobiera się wpis stały.
Ustalenia wysokości wpisu w konkretnej sprawie dokonuje przewodniczący wydziału na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie jest to przepis § 2 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi 100 zł w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym. Skoro skarżący wniósł skargę na postanowienie organu wydane w postępowaniu egzekucyjnym, to wpis sądowy od skargi na to postanowienie Przewodniczący Wydziału III WSA we Wrocławiu określił na 100 zł.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z omówionych wyżej powodów ustalenie wpisu zostało dokonane prawidłowo, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa w tym zakresie, natomiast objęte zażaleniem zarządzenie, wydane na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. (wzbraniającego sądowi administracyjnemu podjęcia czynności na skutek pisma nieopłaconego) i § 2 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia pod rygorem odrzucenia skargi w razie nieuiszczenia wpisu w zakreślonym terminie (art. 220 § 3 p.p.s.a.), nie zawiera żadnej wady prawnej, która mogłaby skutkować jego uchyleniem, jak błędnie oczekiwał skarżący.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że obowiązek uiszczenia wpisu od skargi nie narusza wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu, jak też ustanowionej w przepisie art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości wobec prawa. Za oczywiście zbędne uznaje NSA angażowanie Trybunału Konstytucyjnego do kontroli zgodności z Konstytucją norm zawartych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, statuujących obowiązek skarżącego do poniesienia kosztów procesu przed sądem administracyjnym, ponieważ nie dostrzega żadnych wątpliwości co do zgodności tych norm z ustawą zasadniczą.
Z wymienionych względów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.