Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 października 2010 r. o sygn. akt III SA/Wr 357/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił zażalenie J. J. na postanowienie tego Sądu wydane na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. o oddaleniu wniosku skarżącego w kwestii zobowiązania strony przeciwnej do obowiązkowego stawiennictwa, konfrontacji oraz w kwestii ukarania strony przeciwnej w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.
Uzasadniając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji wskazał, że zażalenie jest dopuszczalne jedynie w przypadkach wskazanych w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W ocenie WSA postanowienie wydane na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. o oddaleniu wniosku skarżącego w kwestii zobowiązania strony przeciwnej do obowiązkowego stawiennictwa, konfrontacji oraz w kwestii ukarania strony przeciwnej, nie mieści się w katalogu przypadków dopuszczalności złożenia zażalenia zawartych w art. 194 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 163 § 1 p.p.s.a. i stwierdził, że postanowienie ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia i doręcza stronom jedynie wtedy, gdy podlegają one zaskarżeniu. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
W piśmie datowanym na dzień 29 października 2010 r. J. J. zaskarżył powyższe postanowienie. W ocenie skarżącego oddalenie wniosku o zobowiązanie strony przeciwnej do obowiązkowego udziału w rozprawie i konfrontacji celem wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy jest naruszeniem praw zagwarantowanych w p.p.s.a. zawartych w rozdziale siódmym, a w szczególności w art. 106 § 2 i innych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 198 p.p.s.a. powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.
Zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych przypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia. Jeżeli ustawa przewiduje wydanie postanowienia, czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia, czy zarządzenia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 687).
Skoro art. 194 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości zaskarżania postanowienia w kwestii zobowiązania strony przeciwnej do obowiązkowego stawiennictwa, konfrontacji oraz w kwestii ukarania strony przeciwnej i brak jest przepisu szczególnego w tym zakresie, to zażalenie nie jest dopuszczalne. Od postanowienia tego nie przysługuje także skarga kasacyjna, gdyż postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie.
W związku z tym, że na postanowienie o oddaleniu wniosku skarżącego o zobowiązanie strony przeciwnej do obowiązkowego stawiennictwa, konfrontacji oraz w kwestii ukarania strony przeciwnej nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia, to Sąd nie miał obowiązku uzasadniać tegoż postanowienia.
W tej sytuacji, zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie na omawiane postanowienie jako niedopuszczalne.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.