Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Go 758/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. n podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., odmówił M.G. (dalej: skarżący) przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty ważności pisemnego potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy oraz skreślenia z listy pośredniczących podmiotów tytoniowych.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że skarżący wraz ze skargą wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia, motywując swoją prośbę nieprawidłowościami związanymi z doręczeniem przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu I instancji wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Działanie wyznaczonego pełnomocnika do odbioru korespondencji obciąża mocodawcę - skarżącego. Za niewiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia, że przy uwzględnieniu regularnego i rzetelnego działania wskazanej osoby i sprawdzania skrzynki pocztowej, nie znalazł on w skrzynce odbiorczej jednego z dwóch "awizo", pozostawionych w skrzynce w dniach: 6 sierpnia i 14 sierpnia 2014 r., nawet przy założeniu, że doszło do uszkodzenia skrzynki pocztowej, które mogłoby uzasadniać podejrzenie o podejmowaniu prób dostania się do niej przez osoby nieupoważnione.
W ocenie Sądu, pełnomocnik właściciela odbiorczej skrzynki pocztowej działając z należytą starannością, w przypadku podejrzenia dostania się do niej przez osoby nieupoważnione, powinien zawiadomić o tej okoliczności mocodawcę oraz Urząd Pocztowy, choćby w celu sprawdzenia, czy w danym okresie dokonywano doręczeń na wskazany adres. Mając to na uwadze Sąd I instancji uznał, że podniesiona przez skarżącego argumentacja nie dowodzi braku jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
W zażaleniu skarżący zarzucił wydanie powyższego postanowienia z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 87 § 2 i art. 86 § 1 oraz art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na: pominięciu stanów faktycznych istotnych dla braku winy w dotrzymaniu terminu, braku wnikliwej oceny przedstawionych wraz z wnioskiem dokumentów, wadliwym przyjęciu, że pełnomocnik skarżącego nie zgłosił w Urzędzie Pocztowym uszkodzenia skrzynki pocztowej oraz nie reklamował braku doręczenia korespondencji, niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zbyt rygorystycznym wymaganiu od niezawodowego pełnomocnika w zakresie należytej staranności przy wykonywaniu czynności powierzonych przez skarżącego. Argumenty na poparcie tych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W ocenie NSA, podanych przez skarżącego (we wniosku o przywrócenie terminu oraz w zażaleniu) okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu nie można zaliczyć do tych, o których mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a.
Skarżący jako powód uchybienia terminu do wniesienia skargi podał fakt nieotrzymania wezwań do odbioru przesyłki poleconej albo z powodu nie pozostawienia ich przez listonosza w bezpiecznym miejscu, albo z powodu pobrania ich przez osobę niepowołaną. W jednym i drugim wypadku nieodebranie korespondencji i niewniesienie środka zaskarżenia w terminie, jak twierdzi skarżący, nie było przez niego zawinione. Skarżący podkreślił, że osoba przez niego upoważniona w żaden sposób nie zaniedbała powierzonych jej obowiązków związanych z odbieraniem i przekazywaniem korespondencji.
Powyższe okoliczności w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogły stanowić podstawy do kwestionowania prawidłowości doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji, co trafnie stwierdził Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. W aktach sprawy, wbrew twierdzeniom skarżącego, znajduje się bowiem pismo z dnia 9 grudnia 2014 r. (k. 48 akt sądowych), w którym Kierownik Działu Operacyjnego Poczty Polskiej S.A. w odpowiedzi na wezwanie Sądu I instancji (zarządzenie wydane w związku z zarzutami dotyczącymi reklamacji skierowanej do Urzędu Pocztowego) wyjaśnił, że sporna przesyłka była dwukrotnie awizowana, a zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono w skrzynce oddawczej adresata.
W związku z powyższym za prawidłowe należy uznać postanowienie Sądu I instancji odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny
Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.