Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 lutego 2022 r., sygn. akt II GZ 24/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A.Ż., U.Ż. i M.Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 31 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 997/21, o odrzuceniu ich skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z [...] maja 2021 r. w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
A.Ż., U.Ż. i M.Ż. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy związanej z wydaniem pozwolenia na sprzedaż alkoholu.
Zdaniem skarżących, NSA nie wgłębił się w sam przedmiot sporu. Nie zgodzili się z nierozpatrzeniem sedna sporu, ponieważ postanowienie o odrzuceniu skargi decyduje o istnieniu ich firmy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niedopuszczalne.
Wskazać należy, że w dziale IV ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "p.p.s.a.") zostały uregulowane dwie instytucje pozwalające na zaskarżenie orzeczenia, z którym strona się nie zgadza – skarga kasacyjna i zażalenie. Oba te środki prawne przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny (por. art. 173 § 1 p.p.s.a. i art. 194 § 1 p.p.s.a.).
Zgodnie zaś z art. 178 w związku z art. 180 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, tj. w sytuacji gdy została ona wniesiona po terminie lub z innych przyczyn jest niedopuszczalna. Przepis ten znajduje zastosowanie również do zażaleń, zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżący, po doręczeniu im postanowienia z 22 lutego 2022 r., złożyli pismo, w którym zwrócili się o ponowne rozpatrzenie sprawy związanej z wydaniem pozwolenia na sprzedaż alkoholu. Z pisma tego wynika, że skarżący nie zgadzają się z oddaleniem zażalenia na postanowienie o odrzuceniu ich skargi. Zdaniem NSA, pismo to należało więc potraktować jako zażalenie.
Wobec tego wskazać należy, że od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje zażalenie (czy inny środek odwoławczy). Postanowienie to staje się prawomocne z chwilą jego wydania, zgodnie z art. 168 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., i wiąże strony i sąd, który je wydał, a także inne sądy i inne organy państwowe (art. 170 p.p.s.a.). Tym samym złożone przez skarżących zażalenie było niedopuszczalne z tej przyczyny, że zaskarżyli orzeczenie niezaskarżalne. Złożony środek prawny podlegał więc odrzuceniu.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł ocenić sedna sprawy, ponieważ złożone zażalenie było niedopuszczalne. Z uwagi zaś na to, że złożona przez nich skarga była obarczona brakami formalnymi, których skarżący nie uzupełnili, ani Sąd pierwszej instancji, ani NSA na poprzednim etapie postępowania nie mogli zająć się kontrolą postanowienia SKO w Słupsku. Sądy administracyjne w pierwszej kolejności dokonują bowiem badania, czy złożone w sprawie pismo spełnia wymogi formalne, a dopiero po pozytywnym przejściu tego etapu, kontrolują sprawę pod kątem legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Złożona w niniejszej sprawie skarga nie spełniała wymagań formalnych, a więc skarżący zostali wezwani do uzupełnienia jej braków, czego nie uczynili. Tym samym sądy nie mogły odnieść się do sedna sprawy, o co wnosili skarżący w piśmie z 14 marca 2022 r.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 i art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.