Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 341/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), odrzucił skargę K. B. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji oraz zwrócił uiszczony wpis sądowy od skargi.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że K. B. została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dwóch brakujących odpisów skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 marca 2021 r., jednak w wyznaczonym terminie skarżąca nie zadośćuczyniła powyższemu obowiązkowi.
W ocenie Sądu I instancji, wymieniony brak formalny uniemożliwiał nadanie skardze prawidłowego biegu i nie mógł być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Z tych przyczyn skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 49 § 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, w konsekwencji czego nastąpiło odrzucenie skargi, z uwagi na nieuzupełnienie przez stronę skarżącą braku formalnego skargi w postaci złożenia odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, w sytuacji gdy braku odpisu skargi nie można zakwalifikować jako braku istotnego prowadzącego do odrzucenia skargi, ponieważ Sąd był władny wykonać dodatkową kopię pisma we własnym zakresie, a tym samym nadać prawidłowy bieg skardze, a nadto poprzez nieskierowanie bezpośrednio do skarżącego wezwania do uzupełnienia braków skargi wobec nieuzupełniania braków skargi przez pełnomocnika skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, z kolei art. 47 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W rozpoznawanej sprawie brakiem formalnym nieuzupełnionym w terminie był brak dwóch odpisów skargi. Konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi w zakreślonym terminie było jej odrzucenie stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Powyższe stanowisko Sądu I instancji pozostaje w zgodzie z poglądem wyrażonym w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, w której NSA przyjął, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
Należało zatem stwierdzić, że zaskarżone postanowienie, wbrew argumentacji podnoszonej w zażaleniu, odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.