Uzasadnienie
I
Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmówił C. P. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie zmiany wysokości renty strukturalnej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że z protokołu rozprawy z dnia 18 grudnia 2009 r., po której zapadł wyrok oddalający skargę, wynika, że skarżący, prawidłowo zawiadomiony, na rozprawie nie był obecny. Z tej przyczyny Sąd I instancji za nieprawdziwe uznał twierdzenia skarżącego zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, iż po zakończonej rozprawie sądowej, został poinformowany, że wyrok zostanie mu przysłany. Opierając się na treści protokołu z rozprawy Sąd I instancji przyjął, że skoro skarżący nie brał udziału w rozprawie, to nie mógł podczas rozprawy, ani bezpośrednio po jej zakończeniu, zostać błędnie pouczonym. Z tego powodu (powoływanie się na nieprawdziwe twierdzenia), wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji orzekł, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
II
Na powyższe postanowienie C. P. złożył zażalenie, w którym wniósł o jego zmianę w całości i przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a także o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, które to naruszenie miało wpływ na wydane orzeczenie.
W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że rzeczywiście na samą rozprawę się nie stawił, gdyż nie zdążył na nią dojechać, jednak przybył do Sądu w czasie ogłaszania wyroku. Po ogłoszeniu wyroku poprosił skład sędziowski o wyjaśnienie trybu wniesienia środka odwoławczego i zgodnie z pouczeniem czekał na nadesłanie przez Sąd wyroku. Dopiero kiedy po dłuższym czasie zadzwonił do Sądu dowiedział się o prawomocności wyroku oddalającego jego skargę. W ocenie C. P. błędne pouczenie o sposobie wniesienia środka odwoławczego wyłączało jego winę w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., dotyczącym możliwości przywrócenia terminu, ocena braku winy strony w uchybieniu temu terminowi została pozostawiona uznaniu Sądu, co powoduje, że Sąd ten ma możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne. W związku z powyższym nie może budzić wątpliwości prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd w postępowaniu wpadkowym.
Należy wobec tego zauważyć, że odmawiając przywrócenia terminu Sąd pierwszej instancji przedstawił przyjęty przez siebie stan faktyczny, zgodnie z którym, "okoliczności przedstawione we wniosku nie są prawdziwe. Jak wynika wprost z protokołu rozprawy z dnia 18 grudnia 2009 r., skarżący – pomimo prawidłowego zawiadomienia – nie stawił się na posiedzeniu Sądu. Nie mógł więc (...) zostać błędnie pouczonym." (str. 3 uzasadnienia postanowienia, karta 102 akt WSA). Powyższą okoliczność Sąd pierwszej instancji uznał za decydującą dla odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wskazując, że "z tego już tylko powodu (powoływanie się na nieprawdziwe twierdzenia), wniosek nie mógł zostać uwzględniony".
Tymczasem z treści protokołu rozprawy z dnia 18 grudnia 2009 r. wynika, że skarżący osobiście stawił się w Sądzie, choć po zamknięciu rozprawy, a przed ogłoszeniem wyroku (karta 85 akt WSA).
W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny dopatrzył się oczywistego uchybienia polegającego na niezasadnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji nieobecności skarżącego podczas ogłaszania wyroku oddalającego jego skargę i oparcie na tej błędnej tezie w istocie kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Z tego powodu, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.