Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 7 stycznia 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1132/10, w sprawie ze skargi W. S. – F. T. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Sąd I instancji w uzasadnieniu podał, że postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę W. S. – F. T. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Postanowienie to, po uprzednim dwukrotnym awizowaniu w dniu 22 lipca 2010 r. i 30 lipca 2010 r., z uwagi na fakt, że nie zostało podjęte w terminie, urząd pocztowy zwrócił w dniu 7 sierpnia 2010 r. Sąd uznał postanowienie z dnia 14 lipca 2010 r. za doręczone w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Pismem z dnia 23 grudnia 2010 r. skarżący wniósł wniosek o przywrócenie terminu, w którym podał, że 20 grudnia 2010 r. zadzwonił do Sądu i dowiedział się, że jego sprawa została zamknięta. Wskazał też, że nie otrzymał on w sprawie żadnego zawiadomienia ani awiza. Do wniosku załączył pismo zatytułowane "Apelacja". Sąd potraktował wniosek skarżącego jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 stycznia 2011 r. Sąd I instancji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej uznając, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do jej wniesienia. Jego twierdzenie, że nie otrzymał żadnego zawiadomienia ani awiza nie poparte jest żadnymi dowodami, a z adnotacji na kopercie wynika, że awiza były pozostawiane. Zdaniem Sądu, skarżący przy dochowaniu należytej staranności i dbałości o swoje interesy, dowiadując się wcześniej o stan swojej sprawy, mógł w terminie złożyć skargę kasacyjną.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. S. – F. T. S. zaskarżając je w całości na podstawie art. 425 § 1-3 k.p.k. i art. 126 § 3 k.p.k., zarzucając mu naruszenie art. 126 § 1 k.p.k. poprzez bezzasadne uznanie, że nie dotrzymał on terminu ze swojej winy. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenia terminu do złożenia kasacji.
W uzasadnieniu podał argumentację podobną, jak we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Dodał też, że nie otrzymywał również korespondencji z Urzędu Marszałkowskiego, a odbierając zaskarżone postanowienie na poczcie zauważył, że również ta korespondencja była dwukrotnie awizowana, a skarżący nie dostał zawiadomienia o tym z urzędu pocztowego. Jego zdaniem urząd pocztowy z góry założył, że przesyłka nie zostanie odebrana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest usprawiedliwione i podlega oddaleniu.
Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone jest na podstawie powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie na podstawie wskazanych przez skarżącego przepisów Kodeksu postępowania karnego.
Zgodnie z art.
73. § 1. p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób właściwy (tj. bezpośrednio adresatowi do rąk własnych), lub poprzez doręczenie zastępcze (tj. doręczenie przesyłki dorosłemu domownikowi adresata, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy w przypadku, gdy doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie to umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w podanym wyżej terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a.
Zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy (tzw. awizo) co do zasady powinno więc być umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, a dopiero gdy to jest niemożliwe, na drzwiach mieszkania adresata, w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, lub na drzwiach biura czy też innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Na zwrotnym dowodzie doręczenia powinna znaleźć się informacja o miejscu pozostawienia zawiadomienia, a skuteczność doręczenia przez awizo warunkuje stwierdzenie, że adresat w sposób nie budzący wątpliwości został zawiadomiony o nadejściu przeznaczonego dla niego pisma oraz miejscu, w którym może je odebrać. Brak tego zawiadomienia, jak również wątpliwość, czy dotarło ono do adresata, powoduje uznanie doręczenia za bezskuteczne (por. postanowienie SN z 21 czerwca 1988 r., III CRN 172/88, LexPolonica nr 320866).
W rozpoznawanej sprawie pisma Sądu I instancji prawidłowo doręczano skarżącemu w sposób przewidziany w art. 73 p.p.s.a. Na każdym zwrotnym dowodzie doręczenia znajdowała się odpowiednia informacja o miejscu pozostawienia stosownego zawiadomienia o przesyłce (w skrzynce oddawczej, lub na drzwiach adresata), jak również umieszczano informację o przyczynie niemożności doręczenia przesyłki w sposób właściwy lub zastępczy ("adresata nie zastano"). Dopiero po upływie wskazanego w wyżej wymienionym przepisie terminu przesyłki kierowane do skarżącego pozostawiano w aktach sądowych ze skutkiem doręczenia.
Należy również podkreślić, że przesyłki kierowane były na właściwy, wskazany przez niego adres. Natomiast skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego kierowanych do niego przesyłek (awiz) nie odbierał, a jedynym jego argumentem jest sugestia, że placówka pocztowa z góry zakładała nieodbieranie takich przesyłek dokonując awizowania ich bez próby doręczenia bezpośrednio adresatowi. Taki pogląd nie został przez skarżącego w żaden sposób umotywowany jakimikolwiek dowodami, nie uprawdopodobnia też brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zasadnie więc Sąd I instancji odmówił przywrócenia terminu do jej wniesienia.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał orzeczenie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.