Uzasadnienie
W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] P. K., T. K. – "T." s.c. wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji, polegającej na podjęciu przez organ I instancji postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że wnoszą o wstrzymanie wykonania do czasu wydania prawomocnego orzeczenia, gdyż działania organu transportu i tak spowodują ciężkie dla skarżących skutki. W czasie gdy rygor natychmiastowej wykonalności został wstrzymany skarżący ponieśli znaczne straty finansowe, zagrażające egzystencji prowadzonej działalności gospodarczej, a wykonanie decyzji może spowodować ciężkie i trudne do odwrócenia skutki.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 2500/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji, powołując się na treść przepisu art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a. stwierdził, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może postanowić, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił jednakże, iż chodzi o taką szkodę majątkową lub niemajątkową, kiedy nie będzie możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego.
W ocenie Sądu, wniosek skarżących nie może być uwzględniony, gdyż przepis art. 61 p.p.s.a. nie pozwala na wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Sąd I instancji podkreślił, iż z treści tego przepisu wyraźnie wynika, że możliwe jest jedynie wstrzymanie wykonania konkretnego aktu lub zaskarżonej czynności. Sąd administracyjny nie może na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) wstrzymać bądź zawiesić postępowania egzekucyjnego.
Na powyższe postanowienie P. K., T. K. – "T." s.c. wnieśli zażalenie, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną interpretację i wskutek tego odmowę wstrzymania prowadzenia egzekucji. Ponadto zarzucili również naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz błędy w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, a mające wpływ na jego treść, poprzez przyjęcie, że prowadzona egzekucja nie spowoduje trudnych do odwrócenia, a zarazem ciężkich skutków, w sytuacji, gdy na jej skutek skarżący już obecnie musieli zawiesić działalność gospodarczą, a nadto przez nietrafne przyjęcie kryteriów oceny.
W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a tym samym prowadzonego na jej podstawie postępowania egzekucyjnego. Ewentualnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi sądowemu I instancji.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący stwierdzili, że zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a., w sytuacji zaistnienia braków formalnych nie tylko skargi, ale też wniosku, Sąd powinien wezwać do ich uzupełnienia w terminie 7 dni. W rozpoznawanej sprawie strony działały bez pełnomocnika, więc powinny zostać wezwane do sprecyzowania złożonego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosku. Już z samej treści powołanego przepisu wiadomo bowiem, że wstrzymanie wykonania dotyczy wykonania aktu lub czynności. Skarżący przyjęli literalną wykładnię tego przepisu i wnieśli o wstrzymanie wykonania czynności, to jest prowadzenia egzekucji. Natomiast po wezwaniu Sądu o sprecyzowanie wniosku, skarżący uściśliliby, że wniosek dotyczy wstrzymania wykonania aktu, a w konsekwencji związanej z tym aktem czynności, tj. egzekucji.
Zdaniem skarżących, w zaistniałej sytuacji odmowa wniosku była co najmniej przedwczesna, gdyż po jego sprecyzowaniu, sprawa mogłaby zostać rozpoznana merytorycznie.
W zażaleniu podniesiono ponadto, że prowadząc na podstawie zaskarżonego aktu egzekucję, organ doprowadził do tego, ze z dniem 4 sierpnia 20101 r. skarżący zmuszeni zostali do zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej, wskutek czego zostali pozbawieni dochodów, a zatrudnieni przez nich pracownicy stracili miejsce pracy.
W ocenie skarżących, w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji oparł się wyłącznie na własnej interpretacji, odnośnie tego, iż wniosek dotyczył wstrzymania egzekucji, a nie wstrzymania aktu, na podstawie którego egzekucja jest prowadzona. Ich zdaniem, działanie takie stanowi uproszczenie i naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów, tym bardziej, że sens wniosku był czytelny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika zatem, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy przy tym wskazać, że czynności egzekucyjne nie mieszczą się w dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż są to czynności procesowe.
W niniejszej sprawie, we wniesionej skardze, wystąpiono o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Przedmiotem skargi strony skarżącej jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], którą to utrzymano w mocy decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie rozłożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym na raty. W związku z powyższym należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do orzekania o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego, a orzeczenia w tym zakresie należą do właściwości organów egzekucyjnych, których sąd nie może zastępować.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na uwzględnienie nie zasługuje również argumentacja strony skarżącej odnosząca się do kwestii powinności wezwania do uzupełnienia braków formalnych w myśl dyspozycji art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zdaniem sądu kasacyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła konieczność wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych, skoro strona wyraźnie określiła w skardze, że wnioskuje o wstrzymanie wykonania decyzji polegającej na podjęciu postępowania egzekucyjnego.
Z przedstawionych powyżej względów nie można zatem uznać stanowiska skarżących odnośnie obowiązku zastosowania w sprawie wezwania do uzupełnienia braków formalnych stosownie do regulacji art. 49 § 1 p.p.s.a., a zaskarżonemu postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. nie można zarzucić naruszenia prawa.
Podkreślenia ponadto wymaga, że skarżący wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności mogą złożyć na każdym etapie postępowania, niezależnie od poprzednio złożonego wniosku, choćby nawet został rozstrzygnięty negatywnie. Skarżący mogą zatem wnieść o wstrzymanie wykonania żądanego aktu jeszcze raz, z przedstawieniem adekwatnej do składanego wniosku argumentacji.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.