Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił T. P. wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 września 2006 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, iż niezbędną przesłanką udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., jest także wykonalność zakwestionowanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym aktu. Przez wykonanie należy zaś rozumieć doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji do stanu rzeczy uregulowanego w treści konkretnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej. Co do zasady, takiego przymiotu nie mają akty odmowne oraz te, które nie wymagają podjęcia działań ze strony adresatów.
Wykonanie łączy się zaś w szczególności z aktami zobowiązującymi adresatów do spełnienia nakazów określonego zachowania.
Stanowiąca przedmiot skargi decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 września 2006 r. – nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonywane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Nie było zatem podstaw do wydania postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania.
W przedstawionym Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania zażaleniu T. P. wniosła o uchylenie opisanego wyżej postanowienia, podnosząc, że Sąd I instancji "niedostatecznie zgłębił złożoną skargę" i przedstawiając ukierunkowaną w tym zakresie argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Przede wszystkim na wstępie wypada podkreślić, iż wydając postanowienie z dnia 27 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekał wyłącznie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji. Nie rozpoznawał natomiast samej skargi.
Wywody zażalenia dotyczące "niedostatecznego zgłębienia złożonej skargi" – mające uzasadnić wniosek o uchylenie zapadłego orzeczenia Sądu I instancji, oparte są zatem na nieporozumieniu i jako takie całkowicie chybione.
Strona składająca zażalenie pominęła natomiast przeprowadzenie analizy podanych przez Sąd I instancji motywów odmowy uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania konkretnej decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zajęte przez Sąd I instancji w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji jest całkowicie trafne, biorąc pod uwagę przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie argumenty.
Zgodzić się bowiem należy, iż w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma podstaw do orzekania o wstrzymaniu wykonania decyzji, która ze swej istoty nie podlega wykonaniu.
Sąd I instancji słusznie zauważył, iż takiej cechy co do zasady nie mają decyzje odmowne.
Decyzja, której dotyczył rozpatrzony w zaskarżonym postanowieniu wniosek o wstrzymanie wykonania miała zaś charakter odmowny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie podniósł też, że z samej decyzji Prezesa Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 września 2006 r. nie wynikało nałożenie na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy.
Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanej z tytułu powstałych już wcześniej należności - o ich umorzenie, nie wykreowało w ogóle – co warto dodać – nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków.
Skoro zaś w świetle przeprowadzonych rozważań z objętą skargą decyzją nie łączy się zagadnienie jej wykonywania, to nie wchodziło w rachubę wydawanie rozstrzygnięcia o wstrzymaniu jej wykonania w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a.