Uzasadnienie
Zarządzeniem objętym zażaleniem Przewodniczący Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) pozostawił bez rozpoznania wniosek M. S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z 30 sierpnia 2013 r. odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia wskazano, że zarządzeniem z 18 września 2013 r. skarżący – M. S. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na ww. postanowienie WSA we W. z 30 sierpnia 2013 r. w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to skutecznie doręczono skarżącemu 25 września 2013 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie 2 października 2013 r., w związku z czym postanowieniem z 8 października 2013 r. odrzucono zażalenie.
Pismem z 8 października 2013 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z 30 sierpnia 2013 r.
Zarządzeniem z 15 października 2013 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu poprzez dokonanie spóźnionej czynności, tj. uiszczenie wpisu sądowego (100 zł) w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie pozostawiono w placówce pocztowej 21 października 2013 r., umieszczając w skrzynce oddawczej awizo. Powtórnego awizowania przesyłki dokonano 29 października 2013 r.
Pozostawiając bez rozpoznania wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, wskazano, że skoro skarżący nie podjął adresowanej do niego i dwukrotnie awizowanej przesyłki, to doręczenie należało uznać za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu liczonego od pierwszego zawiadomienia (zgodnie z art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), które nastąpiło 21 października 2013 r. W konsekwencji przyjęto, że wezwanie do uzupełnienia braku wniosku o przywrócenie terminu zostało doręczone skarżącemu 4 listopada 2013 r., natomiast siedmiodniowy termin do wykonana wezwania upłynął bezskutecznie 12 listopada 2013 r.
M. S. złożył zażalenie na powyższe zarządzenie, wnosząc o jego uchylenie. Domagał się także przywrócenia terminu do złożenia uzupełnienia skargi z 19 października 2012 r. oraz przyjęcia pozostającego już w aktach sprawy uzupełnienia skargi z 19 października 2012 r. złożonego 25 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że nie otrzymał awiza pocztowego zarówno 21, jak i 29 października 2013 r. pozostawienie zawiadomienia w aktach ze skutkiem doręczenia jest dla niego krzywdzące. Chciałby uniknąć z tego powodu negatywnych skutków tego doręczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że niniejsze postępowanie sprowadza się jedynie do oceny, czy zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Wnioski zawarte w zażaleniu w pozostałym zakresie pozostają poza granicami niniejszego postępowania.
Zgodnie z art. 85 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 zdanie pierwsze tej ustawy). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu tego terminu (art. 87 § 1 i § 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4).
Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminu procesowego, gdy strona nie ponosi winy w uchybieniu. Takie przywrócenie uchybienia terminu prowadzi do stworzenia sytuacji, w której uchybiony termin dla dokonania określonej czynności rozpoczyna swój bieg na nowo, a jego przywrócenie należy do kompetencji sądu (tak: H. Knysiak-Molczyk w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 432).
Natomiast zgodnie z art. 49 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (który to przypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi). W przypadku nieuzupełnienia lub niepoprawienia pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z 30 sierpnia 2013 r., nie dokonując jednak przy tym spóźnionej czynności. Prawidłowo więc Sąd I instancji wezwał stronę do uzupełnienia braku formalnego wniosku, wraz z pouczeniem, że jego nieuzupełnienie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Skarżący ww. zarządzenia nie odebrał, mimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej powyższe wezwanie.
Kwestię doręczania pism sądowych w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy rozdziału 4 działu III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 73 § 1 ustawy w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2).
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości podjęcia odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4).
Skarżący, wskazując w zażaleniu, że nie otrzymał awiza, w żaden sposób tej okoliczności nie uprawdopodobnił. Tymczasem z pozostawionej w aktach sprawy koperty zawierającej wezwanie do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego wynika, że przesyłka została wysłana na wskazany przez skarżącego adres do korespondencji. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazano, że z powodu nieobecności adresata przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, o czym w dniu 21 października 2013 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka została powtórnie awizowana w dniu 29 października 2013 r., a następnie zwrócono ją nadawcy z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie". W tych okolicznościach twierdzenie skarżącego, iż nie otrzymał awiza, należy uznać za gołosłowne.
Wobec tego, że skarżący nie podważył skutecznie prawidłowości doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu oraz nie dokonał w stosownym terminie spóźnionej czynności, należało uznać, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.