Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 października 2019 r. (sygn. akt V SA/Wa 1222/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej zwanej "ppsa"), odmówił Spółce A (dalej zwanej "Skarżącą") wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie z [...] lutego 2019 r. (nr [...]) o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 300 000 zł za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, która to decyzja została następnie utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] maja 2019 r. (nr [...]).
WSA wskazał, że Skarżąca w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie. Zdaniem WSA, Skarżąca nie wykazała, że wykonanie objętej wnioskiem decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został uzasadniony, a także nie przedstawiono aktualnej kondycji finansowej Skarżącej, ani też nie wskazano konkretnych skutków finansowych wiążących się z wykonaniem zaskarżonej decyzji. WSA zaznaczył, że Skarżąca nie przedłożyła wraz z wnioskiem żadnych dokumentów potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Zdaniem WSA, sama wysokość ciążącego na danym podmiocie zobowiązania nie stanowi wystarczającej przesłanki do skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania decyzji.
Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienie i wstrzymanie wykonania w całości decyzji Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego z [...] lutego 2019 r.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu:
- 1. rażącą obrazę art. 61 § 3 ppsa przez uznanie, że Skarżąca nie uprawdopodobniła zajścia przesłanek wskazanych w tym przepisie;
- 2. brak prawidłowej analizy wszystkich okoliczności i argumentów podniesionych przez Skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, w kontekście realizacji znamion w postaci skutków trudnych do odwrócenia, to jest przede wszystkim utraty faktycznego władztwa nad samą spółką - wobec jej upadłości, zwolnienia pracowników, utraty dotychczasowych klientów, a co za tym idzie w ogóle możliwości prowadzenia dalszej działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu Skarżąca stwierdziła w szczególności, że WSA świadomie pominął koszty działalności Skarżącej, a także okoliczność, że Skarżąca poszukuje ochrony sądowoadministracyjnej nie tylko w zakresie zaskarżonej w tym postępowaniu decyzji, ale również dwóch innych (załączonych do wniosku) opiewających na kwoty po 200 000 zł (łącznie 700 000 zł). Skarżąca oświadczyła przy tym, że nie dysponuje majątkiem o wartości 700 000 zł, co wynika z treści załączonego do wniosku sprawozdania finansowego.
Zdaniem Skarżącej, pozbawienie spółki kapitałowej jej całego kapitału skazuje ją na zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej oraz całkowitą redukcję zatrudnienia - a są to niewątpliwie trudne do odwrócenia skutki, faktycznie bowiem nieodwracalne. Przeto okoliczność, że w razie uwzględnienia skargi środki będą podlegały zwrotowi jest całkowicie irrelewantna, w sytuacji gdy na skutek pozbawienia kapitału spółka przestanie istnieć.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji nakładającej na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 300 000 zł.
W zaskarżonym postanowieniu WSA uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ Skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia w tej sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa.
Dokonana przez WSA ocena jest prawidłowa. WSA nie mógł zastosować ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, skoro Skarżąca w ogóle swojego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uzasadniła.
Aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja kwoty 300 000 zł może wyrządzić Skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do sytuacji majątkowej Skarżącej. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i majątku, jakim dysponuje Skarżąca) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia Skarżącej zawartego w zażaleniu, że w jej przypadku zapłata wspomnianej kwoty może rzeczywiście doprowadzić do niewypłacalności skutkującej zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej, a także zwolnieniem zatrudnianych pracowników. Bez przedłożenia przez Skarżącą stosownych dokumentów źródłowych nie jest w istocie możliwe zweryfikowanie zarówno wysokości uzyskiwanego przez niego dochodu, skali prowadzonej działalności gospodarczej, ani wartości posiadanego majątku. Informacji tych nie można również powziąć na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Brak wiedzy sądu w tym zakresie nie pozwala na ocenę spełnienia w tej sprawie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określonych w art. 61 § 3 ppsa.
Skarżąca, kwestionując zaskarżone postanowienie, podniosła, że WSA świadomie pominął koszty jej działalności, a także nie uwzględnił treści sprawozdania finansowego, z którego ma wynikać wartość majątku, jakim dysponuje Skarżąca. Zarzuty te są bezpodstawne, ponieważ - wbrew twierdzeniom zażalenia - do skargi nie zostały załączone dokumenty źródłowe obrazujące sytuację majątkową Skarżącej. Wprawdzie na ostatniej stronie skargi znajduje się wyliczenie załączników, jednak nie zostały one dołączone do skargi.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie.
PG