Uzasadnienie
I
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2021 r., sygn. akt III SPP/Wr 30/21 starszy referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych A. sp. z o.o. we W. (dalej jako: "skarżąca")
Na skutek sprzeciwu skarżącej, postanowieniem z dnia 22 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 28 czerwca 2021 r. Na postanowienie Sądu z dnia 28 czerwca 2021 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie.
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie skarżącej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sadowego zmienia albo utrzymuje w mocy. (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność.
Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. (§ 2). Biorąc pod uwagę treść ww. przepisów, Sąd wyjaśnił, że na skutek sprzeciwu wniesionego przez pełnomocnika skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekając jako sąd drugiej instancji, utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 28 czerwca 2021 r., zaznaczając przy tym, że na ww. postanowienie nie przysługuje zażalenie.
II
Zażalenie od powyższego postanowienia WSA w Wrocławiu złożyła skarżąca zarzucając dowolne przyjęcie, że na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 22 września 2021 r. nie przysługuje zażalenie, podczas gdy brak jest podstaw do takiego przyjęcia. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z powyższych regulacji wynika, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Sprzeciw wniesiony od postanowienia referendarza sądowego jest więc środkiem odwoławczym.
Z kolei, wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. W związku z tym zaskarżenie postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w całości lub w części będzie skutkowało odrzuceniem zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia.
W związku z tym, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.), prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, iż zażalenie skarżącej w tej sprawie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu, na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji