Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. II SA/Go 33/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę R. R. (skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 5 stycznia 2023 r., nr SKO-5392/134-Kom/22, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie skierowania na badania lekarskie.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 5 stycznia 2023 r. wraz ze stosownym pouczeniem dotyczącym trybu i sposobu wniesienia na nią skargi do sądu administracyjnego została przesłana na adres skarżącego i po dwukrotnym awizowaniu w dniu 24 lutego 2023 r. wróciła do organu jako nie podjęta w terminie.
Pismem z dnia 6 grudnia 2023 r., nadanym w placówce pocztowej dnia 19 grudnia 2023 r., skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę, między innymi na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 5 stycznia 2023 r. W skardze wskazał, że w jego skrzynce pocztowej "nie było awiza".
Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2024 r. skarżący został wezwany do jednoznacznego wskazania w terminie 7 dni, czy oświadczenie zawarte w treści skargi z dnia 6 grudnia 2023 r. oraz treści pisma procesowego z dnia 1 lutego 2024 r., dotyczące okoliczności braku informacji o awizowaniu przesyłki pocztowej zawierającej decyzję stanowi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, pod rygorem przyjęcia przez Sąd, że oświadczenie takiego wniosku nie stanowi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 marca 2024 r. i pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skargę należało odrzucić. Sąd ten wskazał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 5 stycznia 2023 r. została doręczona skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego. Analiza akt administracyjnych przeprowadzona przez Sąd wykazała, że przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję organ wysłał na adres skarżącego (ul. [...]), pod którym to adresem skarżący odbierał wcześniej kierowaną do niego korespondencję urzędową organu. Jak wynika z adnotacji poczynionych przez doręczającego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, pierwszą próbę doręczenia przesyłki skarżącemu podjęto w dniu 7 lutego 2023 r., a zawiadomienie o możliwości jej odbioru w placówce pocztowej "S." pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powtórne awizowanie przesyłki miało miejsce w dniu 15 lutego 2023 r. Z uwagi na niepodjęcie jej w terminie przez adresata, została ona zwrócona do organu.
W świetle regulacji art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) należało więc uznać, że zaskarżona decyzja z 5 stycznia 2023 r. została skutecznie doręczona stronie skarżącej we wskazanym trybie w dniu 21 lutego 2023 r. (wtorek), a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 23 marca 2023 r. (czwartek). Skarga została nadana w placówce pocztowej dnia 19 grudnia 2023 r. (data stempla pocztowego), a więc znacznie po upływie terminu wyznaczonego przez art. 53 § 1 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd I instancji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że skargę złożył natychmiast w czasie, "kiedy studiując" uzasadnienie decyzji "doinformował się", że została ona wydana bez podstawy prawnej. Skarżący wyjaśnił także, że brak reakcji na wezwanie sądowe z dnia 27 lutego 2024 r. był spowodowany jego "zapomnieniem".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jako oczywiście bezzasadne podlegało oddaleniu.
Prawidłowość ustaleń faktycznych oraz rozważań prawnych Sądu Wojewódzkiego w świetle stanu ujawnionego w aktach sprawy nie budzi wątpliwości. Kwestionowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 5 stycznia 2023 r. została wysłana na prawidłowo określony adres skarżącego, a następnie w dniach 7 i 15 lutego 2023 r. podlegała procedurze awizowania (art. 44 § 1 pkt 1, § 2-3 k.p.a.). Wobec niepodjęcia przesyłki urzędowej w wymaganym terminie (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.), doręczenie – na zasadzie fikcji prawnej – zostało uznane za dokonane z upływem dnia 21 lutego 2023 r. (zob. art. 44 § 4 k.p.a.). W tej sytuacji wniesienie skargi do organu w dniu 20 grudnia 2023 r. nastąpiło niewątpliwie z naruszeniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., co obligowało Sąd Wojewódzki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a.
Nie mają natomiast w niniejszej sprawie zażaleniowej znaczenia prawnego ustalenia i rozważania związane z tym, czy i w jakim zakresie złożona z naruszeniem ustawowego terminu skarga została powiązana z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, albowiem wniosek tego rodzaju podlega rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu incydentalnym.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.