Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1983/05 odmówił [...] S.A. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 9 sierpnia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie wprowadzenia oferty określającej ramowe warunki umów o dostępie do pętli abonenckiej.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumenty podnoszone przez skarżącą dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ nie było w nich odniesienia do sytuacji finansowej skarżącej firmy. Sąd stwierdził, że zarówno stwierdzenia skarżącej, że "poniesie znaczne nakłady" lub że poniesie "znaczną szkodę" oraz ogólna argumentacja odnośnie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie mogą stanowić powodu dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
[...] S.A. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając je w całości i domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca wniosła dodatkowo o sprostowanie w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a oczywistej pomyłki treści rozstrzygnięcia poprzez wykreślenie w zdaniu: "w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wprowadzenia ramowej oferty w zakresie dostępu do lokalnej sieci abonenckiej" słów "nałożenia kary pieniężnej" oraz zastąpienie słowa "sieci" słowem "pętli".
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
1.naruszenie prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – dalej: p.p.s.a. – w związku z art. 166 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia;
- 2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 61 § 3 p.ps.a., a tym samym błędną wykładnię tego przepisu i jego niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że Sąd I instancji nie wyjaśnił przesłanek odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a w szczególności nie uzasadnił powodów z jakich odmówił racji argumentom skarżącej co do straty wynikającej z błędnego ustalenia poziomu opłat. W opinii, skarżącej Sąd nie uzasadnił również dlaczego uznał, że pojęcie znacznej szkody o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. miałoby odnosić się do sytuacji finansowej skarżącej. Ponadto zdaniem skarżącej postanowienie Sądu nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Skarżąca zarzuciła także, że WSA błędnie wskazał, że wysokość szkody o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma związek z sytuacją finansową skarżącej. W ocenie skarżącej pojęcie "znaczna szkoda" nie musi być oceniane w kontekście sytuacji finansowej skarżącej.
Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji wniosła odpowiedź na zażalenie skarżącej wnosząc o jego oddalenie. Swoje stanowisko przedstawiła w obszernym i szczegółowym uzasadnieniu odpowiedzi na zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania.
Natomiast tam, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to obowiązany jest on wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a..
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że okoliczności przedstawione przez skarżącą nie wyczerpują przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Dodać należy, że argumenty skarżącej zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odnosiły się w szczególności do możliwości wyrządzenia znacznej szkody wykonaniem decyzji. Określenia zawarte w przedmiotowym wniosku, t.j. "poniesienie nieuzasadnionych nakładów", "budowa nowej infrastruktury" lub "spowodowanie wymogu zatrudnienia nowych pracowników" są wyraźnym nawiązaniem do szkody majątkowej. A zatem podniesiony w zażaleniu zarzut, iż pojęcie "znacznej szkody" nie musi być oceniane tylko w kontekście sytuacji finansowej nie zasługuje na uwzględnienie skoro skarżąca uzasadniając pierwszą przesłankę z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody uzasadniła ją ogólnymi stwierdzeniami dotyczącymi strat, jakie poniesie wykonując zaskarżoną decyzję.
Należy zauważyć, że każde rozstrzygnięcie sądu administracyjnego powinno zawierać wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Samo więc przytoczenie przepisów prawnych lub powołanie się na ich literalne brzmienie nie jest wystarczające. Nie jest wystarczające również jedynie ogólnikowe powołanie się na poglądy doktryny. W uzasadnieniu powinno znaleźć się ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie, a więc uzasadnienie powinno zawierać interpretację przepisu w odniesieniu do określonej sprawy. W uzasadnieniu powinna również zostać uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie.
W związku z powyższym należało uznać za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji analizując wniosek skarżącej w oparci o wskazany w uzasadnianiu zaskarżonego postanowienia art. 61 § 3 p.p.s.a dokonał jego wykładni i subsumpcji, a co za tym idzie nie naruszył wskazanych w zażaleniu przepisów.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
j.p.