Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1544/20 na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwanej: p.p.s.a.), odrzucił skargę A. sp. z o. o. z siedzibą w B. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niezastosowanie się do czasowego ograniczenia prowadzenia działalności przez przedsiębiorców.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z dnia 3 września 2020 r. skarżąca spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, przez wskazanie numeru KRS oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis z KRS). Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi wraz z pouczeniem o skutkach niezastosowania się do wezwania została doręczona skarżącej w dniu 11 września 2020 r., a zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanego braku upłynął 18 września 2020 r. Sąd I instancji stwierdził, że brak dokumentu właściwie określającego umocowanie do wniesienia skargi oraz brak numeru KRS stanowi brak formalny tej skargi, który uniemożliwia nadanie jej biegu. Skarga podlegała więc odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie jej braków w wyznaczonym terminie.
W zażaleniu skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 46 § 2 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie wskazała swojego numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym i umocowania osoby upoważnionej do działania w imieniu skarżącej, podczas gdy w piśmie z dnia 17 września 2020 r. skarżąca zadośćuczyniła temu obowiązkowi;
- 2) art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wskazanych w piśmie Sądu I instancji z dnia 3 września 2020 r, doręczonym Skarżącej w dniu 11 września 2020 r., podczas gdy skarżąca w piśmie nadanym w dniu 17 września 2020 r. uzupełniła braki formalne skargi.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że w rzeczywistości, w dniu 17 września 2020 r. nadała pismo wraz z załącznikami w placówce pocztowej, w którym uzupełniła braki formalne skargi. W tymże piśmie, skarżąca wskazała numer, pod którym jest wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego oraz osobę, która jest uprawniona do reprezentacji skarżącej. Do pisma został załączony wydruk aktualny z KRS. Do zażalenia skarżąca dołączyła kopię pisma z dnia 16 września 2020 r. wraz z potwierdzeniem nadania przesyłki nr X. W związku z tym, skarżąca stwierdziła, że uzupełniła braki formalne skargi i jej skarga powinna zostać rozpoznana przez Sąd I instancji merytorycznie. Dlatego jej zażalenie jest zasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z art. 29 p.p.s.a. wynika, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania.
Skarżąca nie dopełniła powyższych wymagań w skardze, została więc wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez nadesłanie dokumentów określających umocowanie osoby, która podpisała skargę, do reprezentacji strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (odpis z KRS) oraz wskazanie numeru KRS skarżącej. Przesyłka zawierająca wezwanie została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 11 września 2020 r., a zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanego braku upłynął 18 września 2020 r.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stanowiącego podstawę odrzucenia skargi w tej sprawie, Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykonała wezwania skutecznie doręczonego jej w dniu 11 września 2020 r., a więc nie uzupełniła braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru w KRS skarżącej oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej (odpis z KRS).
Wbrew twierdzeniom zażalenia, pismo z dnia 17 września 2020 r., przy którym skarżąca miała uzupełnić braki formalne skargi nie znajduje się w aktach sprawy. Z kopii dokumentów dołączonych do zażalenia wynika natomiast, że skarżąca w dniu 17 września 2020 r. nadała przesyłkę nr X., zawierającą – według jej oświadczenia – pismo przewodnie z dnia 16 września 2020 r. wskazujące nr KRS skarżącej oraz odpis aktualny z KRS skarżącej, niemniej zaadresowała ją do organu, co wynika z załączonej do zażalenia kopii potwierdzenia nadania tej przesyłki (k. 44 akt sądowych).
W związku z powyższym za nieusprawiedliwione należało uznać twierdzenie zawarte w zażaleniu, że skarżąca usunęła braki formalne skargi w tej sprawie.
W zaistniałej sytuacji, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.