Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. oddalił wniosek A Sp. z o.o. w B –B (dalej: Spółka) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B -B (dalej: Dyrektor) z dnia [..] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
W skardze na powyższą decyzję Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, podając w uzasadnieniu, że nałożona kara w kwocie 12.000 zł przekracza wysokość jej kapitału zakładowego. Wydatkowanie tej kwoty w sposób oczywisty narazi Spółkę na wyrządzenie znacznej szkody. Narażenie Spółki na wydatkowanie kwoty, która może okazać się niesłusznie naliczoną należy potraktować jako nadmierną sankcję, która może doprowadzić do upadłości Spółki.
Oddalając wniosek Sąd I instancji wyjaśnił, że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu I instancji sytuacja finansowa Spółki nie została w istocie w żaden sposób zobrazowana, albowiem dokumenty źródłowe wskazujące na konkretne dane liczbowe nie zostały nadesłane. Nie można było zatem ustalić jakie aktualnie Spółka osiąga dochody i jaki poniosła uszczerbek w wyniku nałożenia, na podstawie zaskarżonej decyzji, kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Same ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i uznanie, że powody wskazane przez skarżącą są niewystarczające do uznania, że zachodzi możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu Spółka przedstawiła bardzo szeroką argumentację dotyczącą niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazuje, że Sąd dokonał prawidłowej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. WSA trafnie przyjął, że treść powołanego przepisu wymaga, aby uzasadnienie wniosku precyzyjnie obrazowało aktualną sytuację finansową i majątkową strony. Zasadnie uznał Sąd I instancji sytuacja finansowa Spółki nie została w istocie w żaden sposób przedstawiona, a zatem wniosek nie mógł być uwzględniony.
Całkowicie chybiona jest argumentacja Spółki zawarta w zażaleniu, która koncentruje się na wadliwości zaskarżonej decyzji, a nie odnosi się w ogóle do dokonanej przez Sąd I instancji oceny niezaistnienia w rozpatrywanej sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że wniosek o wstrzymanie wykonania nie może być oparty na przekonaniu strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. W toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje się bowiem kontroli legalności tej decyzji, tylko bada się złożony wniosek pod kątem wystąpienia przesłanek wstrzymania zawartych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.