Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 22 marca 2023 r., odrzucił skargę "S." Sp. z o.o. w R. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 28 listopada 2022 r., w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.
Sąd wskazał, że wniesiona przez pełnomocnika spółki skarga nie została podpisana własnoręcznym podpisem, a jedynie stemplem wskazującym imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy pełnomocnika. Wobec tego, zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2023 r. wezwano pełnomocnika strony do usunięcia stwierdzonego braku formalnego skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia o wezwaniu poprzez nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 21 lutego 2023 r.
Sąd I instancji stwierdził, że termin do uzupełnienia braku formalnego skargi, w postaci nadesłania podpisanej skargi, upływał z dniem 28 lutego 2023 r. Stwierdził również, że do dnia 22 marca 2023 r. nie uzupełniono przedmiotowego braku. Wobec tego Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), skargę odrzucił.
"S." Sp. z o.o. w R., zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a., tj. błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie tego przepisu poprzez wadliwe przyjęcie, że brak podpisania odpisu skargi pomimo podpisania samej skargi stanowi podstawę do odrzucenia skargi.
Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości lub uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie kwestii odrzucenia skargi do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw albowiem nie podważa ono prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji.
Mając na uwadze przyczynę ległą u podstaw odrzucenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniesionej przez stronę skargi oraz zarzutu pomieszczonego w zażaleniu wraz z jego argumentacją, wskazać należy, że stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Analizując skargę wniesioną przez pełnomocnika spółki do decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, stwierdzić należy, co również prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, że rzeczony środek zaskarżenia nie został opatrzony podpisem pełnomocnika spółki. Na stronie piątej skargi – ostatniej - widnieje bowiem wyłącznie odcisk stempla wskazujący w górnej jego części na "Radcę Prawnego", w dolnej zaś części na imię i nazwisko "T. K." oraz numer uprawnień "[...]". Brak jest natomiast własnoręcznego podpisu wymienionego radcy prawnego.
Taki stan wskazuje, że wniesiona skarga obarczona była brakiem formalny – brakiem wymaganego elementu składowego pisma wnoszonego do sądu. W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego wniesionego środka zaskarżenia.
Wezwanie w przedmiocie uzupełnienia rzeczonego braku formalnego skargi, co wynika z treści zwrotnego poświadczenia odbioru, doręczone zostało skutecznie pełnomocnikowi spółki w dniu 21 lutego 2023 r. Jak zatem słusznie stwierdził Sąd I instancji, skuteczny terminu do uzupełnienia braku skargi upływał z dniem 28 lutego 2023 r.
Wobec faktu, że do dnia 22 marca 2023 r., pełnomocnik strony wymienionego brak nie uzupełnił, Sąd I instancji niewadliwie, wniesioną w sprawie skargę odrzucił, do czego zobligowany był mocą art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stanowiącego, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków.
Odnosząc się do stanowiska autora zażalenia, stwierdzić należy, że w aktach sprawy brak jest skargi w wersji opatrzonej własnoręcznym podpisem pełnomocnika spółki. Wskazać należy, że wraz z wezwaniem do uzupełnienia skargi, pełnomocnikowi doręczono kopię skargi celem jej podpisania i uzupełnienia zaistniałego braku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.