Uzasadnienie
Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił wniosek S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
W uzasadnieniu Sąd podał, że ze złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynikało, że od grudnia 2011 r. jest on osobą bezrobotną, nie ma żadnych dochodów.
Skarżący od listopada 2011 r. wniósł do WSA w B. 73 skargi. W 10 sprawach skarga została odrzucona, a wniosek o prawo pomocy nie został uwzględniony na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), z uwagi na bezzasadność skargi.
W każdej sprawie S. S. w skardze zawarł wniosek o prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że konstrukcja prawa pomocy w zakresie całkowitym ogranicza rolę sądu jedynie do oceny materialnej sytuacji skarżącego, tj. czy jest on w stanie ponieść ekonomiczny ciężar kosztów postępowania. Sąd nie ma podstaw do dokonywania jakiejkolwiek oceny zasadności udziału pełnomocnika z urzędu w sprawie, mimo że koszty takiego udziału ponosi zwykle Skarb Państwa. Niewątpliwie tak szeroki dostęp do prawa pomocy w procedurze sądowoadministracyjnej wymaga szczególnie wnikliwej oceny sposobu realizacji tego prawa przez skarżących.
Sąd I instancji stwierdził, że prawo do sądu nie jest prawem absolutnym, które musi zostać w każdym jednostkowym przypadku zrealizowane za każdą cenę. Uwzględniając znaną mu z urzędu okoliczność zainicjowania przez skarżącego szeregu postępowań, w których złożył on wnioski o prawo pomocy, Sąd uznał za zasadne rozważenie, czy wnioskujący nie nadużył tego prawa.
Sąd podał, że postępowania sądowe zainicjowane skargami S. S. "dotyczą rozstrzygnięć organów o charakterze procesowym, stanowiącym cel sam w sobie".
Zdaniem Sądu wątpliwy jest cel wnoszenia skarg i domagania się prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, którego koszty pokryje Skarb Państwa.
W zażaleniu S. S. domagał się zmiany zaskarżonego postanowienia i przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 245 § 3 p.p.s.a. przez jego pominięcie i niezwolnienie go od ponoszenia kosztów sądowych.
W uzasadnieniu skarżący podał, że Sąd nie zakwestionował jego oświadczenia majątkowego. W przypadku istnienia jego ubóstwa występuje podstawa do zwolnienia go od kosztów sądowych, a takiej możliwości Sąd I instancji nie rozważał.
Naczelny Sąd Administracyjnymi zważył, co następuje
Prawo pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym zostało kompleksowo uregulowane w art. 243 – 263 p.p.s.a. Ustawodawca uregulował w powołanych przepisach zarówno pozytywne jak i negatywne przesłanki przyznania prawa pomocy. Odmowa przyznania prawa pomocy może nastąpić w sytuacji, gdy nie są spełnione pozytywne przesłanki, bądź w sytuacji, w której co prawda pozytywne przesłanki są spełnione, ale jednocześnie stwierdza się zaistnienie przesłanki negatywnej.
Pozytywne przesłanki względem osób fizycznych uregulowane zostały w art. 246 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W art. 246 § 1 p.p.s.a. – w przeciwieństwie do art. 246 § 2 – ustawodawca nie użył sformułowania "może być przyznane". Powyższe oznacza, że w przypadku zaistnienia przewidzianych w przepisie pozytywnych przesłanek Sąd jest zobligowany do przyznania prawa pomocy.
Negatywne przesłanki, wyłączające dopuszczalność przyznania prawa pomocy, sformułowane zostały w art. 246 § 3 p.p.s.a. oraz w art. 247 p.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy w sytuacji, gdy strona zatrudnia lub pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy). Z kolei art. 247 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Mając na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia należy stanowczo podkreślić, że ustawa procesowa nie przewiduje żadnych innych negatywnych przesłanek przyznania prawa pomocy, poza wymienionymi w art. 246 § 3 i 247 p.p.s.a. W szczególności przesłanką taką nie jest wnoszenie dużej ilości skarg, nadużycie prawa do sądu, ani fakt, że "postępowania sądowe zainicjowane skargami skarżącego dotyczą rozstrzygnięć organów o charakterze procesowym, stanowiącym cel sam w sobie".
Jakkolwiek wskazane przez Sąd I instancji zagadnienie "nadużycia prawa do sądu" jest problemem sądownictwa, to przepisy prawa nie przewidują odmowy przyznania prawa pomocy z powołaniem się na tę okoliczność. Poza tym wydaje się, że Sąd I instancji przedwcześnie formułuje tezę o nadużyciu prawa do sądu, o którym przecież nie może świadczyć jedynie to, że skarżący wniósł dużą ilość skarg i znaczna ich część została uznana za oczywiście bezzasadne. Z faktu powyższego nie wynika bowiem, że również skarga w tej sprawie jest oczywiście bezzasadna. Brak rozważań, co do oczywistej bezzasadności skargi. Bezzasadność skargi nie świadczy zaś o nadużyciu prawa do sądu – taka teza godziłaby w zasady kontroli sądowoadministracyjnej, która dopuszcza przecież wnoszenie zarówno skarg zasadnych jak i bezzasadnych, dając sądowi uprawnienie do wiążącego rozstrzygania o tym.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.