Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 lutego 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę kasacyjną L. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2584/16 wydanego w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych.
Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną przez L. W. skargą kasacyjną od wymienionego wyroku, pełnomocnik strony został wezwany, pismem z dnia 7 grudnia 2017 r., do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, a także dwóch odpisów pisma (dla stron postępowania) w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
W dniu 27 grudnia 2017 r., wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego z 18 grudnia 2017 r., w którym pełnomocnik wskazał, że przedkłada dwa odpisy skargi kasacyjnej oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, a także oświadczył, iż skarżący zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.
W takim stanie sprawy Sąd I instancji stwierdził, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi nie zostało wykonane prawidłowo. Pełnomocnik skarżącego co prawda zawarł oświadczenie, że skarżący zrzeka się przeprowadzenia rozprawy, lecz nie nadesłał dwóch odpisów tego pisma dla pozostałych stron postępowania. Załączył on bowiem dwa odpisy skargi kasacyjnej, co było całkowicie zbędne, ponieważ już uprzednio przedłożył je Sądowi, wraz ze skargą kasacyjną.
Wobec tego Sąd uznał, iż strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi kasacyjnej, w konsekwencji czego zachodziła podstawa do odrzucenia skargi kasacyjnej.
L. W. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 47 § 1 w zw. z art. 176 oraz art. 177a i art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej pomimo braku podstaw do przyjęcia, że pełnomocnik skarżącego nie wykonał prawidłowo wezwania Przewodniczącego w zakresie uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.
Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Komisja Nadzoru Finansowego w odpowiedzi na zażalenie wniosła o jego oddalenie jako bezpodstawnego oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna poza wymaganiami wymienionymi w § 1 tego przepisu, powinna czynić również zadość wymaganiom przewidzianym dla pism oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
Stosownie do art. 177a p.p.s.a., w przypadku gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu pod rygorem odrzucenia skargi.
Przywołane przepisy wskazują, w sposób nie pozostawiający jakichkolwiek wątpliwości, że wymogiem formalnym skargi kasacyjnej jest, poza pozostałymi wymogami określonymi w przepisach art. 175 i art. 176 p.p.s.a., zawarcie w niej wniosku o rozpoznanie skargi na rozprawie lub oświadczenia z zrzeczeniu przeprowadzenia rozprawy w związku z wniesioną skargą kasacyjną. W sytuacji gdy skarga kasacyjna obarczona jest brakami, o których mowa w powołanym art. 177a p.p.s.a., na Przewodniczącym spoczywa obligatoryjny obowiązek wezwania strony, jej pełnomocnika, do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych tego środka zaskarżenia.
Opisane wymogi, co do zasady nie stanowią kwestii spornej w związku z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., którym odrzucono skargę kasacyjną L. W.. Autor zażalenia, pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, kwestionuje natomiast ocenę jakiej dokonał Sąd I instancji w związku z wezwaniem strony do uzupełnienia braków formalnych wywiedzionej skargi kasacyjnej i sposobem w jaki braki te strona starała się uzupełnić.
Mając na uwadze analizę akt przedmiotowej sprawy, przede wszystkim zaś zarządzenia z dnia 30 listopada 2017 r. oraz doręczonego pełnomocnikowi strony skarżącej wezwania z dnia 7 grudnia 2017 r., stanowiącego konsekwencję wymienionego zarządzenia, za prawidłową uznać należy ocenę wykonania tego wezwania, jakiej dokonał Sąd I instancji.
Omawiane wezwanie, zatytułowane "Wezwanie do usunięcia braków skargi kasacyjnej" w treści wskazywało w sposób wystarczająco klarowny, że wzywa się pełnomocnika skarżącego kasacyjnie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez "złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy oraz 2 odpisów (dla stron postępowania)". Zauważyć należy, iż przytoczona treść wezwania sformułowana została jako osobny akapit następujący po dwukropku zamykającym akapit pierwszy treści wezwania.
W takiej sytuacji, gdzie wyszczególniony brak skargi kasacyjnej jednoznacznie wskazywał na rodzaj tego braku i sposób jego uzupełnienia, brak było podstaw do założenia, że następujące po nich stwierdzenie "oraz 2 odpisów (...)", poczytać można było za konieczność złożenia dwóch opisów skargi kasacyjnej, tym bardziej, że początek omawianego akapitu zaczynał się od słów: "złożenie wniosku (...)", co bezpośrednio wskazywało, iż to właśnie o złożenie określonego rodzaju brakującego wniosku/oświadczenia chodzi.
Wobec okoliczności nadesłania przez pełnomocnika wnoszącego skargę kasacyjną, w ramach uzupełnienia braków skargi kasacyjnej jej dwóch odpisów bez wskazanych w wezwaniu odpisów dla stron, pisma zawierającego wniosek, o którym mowa w art. 176 § 2 p.p.s.a., Sąd I instancji niewadliwie stwierdził, że wezwanie zostało nie zostało wykonane prawidłowo.
Taki stan sprawy skutkowała zasadnym zastosowaniem art. 178 p.p.s.a., obligującym wojewódzki sąd administracyjny odrzuceniem skargi kasacyjnej, której strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.