Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 25/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił W. Ł. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że w opisanej wyżej skardze, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że okolicznościami które uzasadniają możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są: uzyskiwanie przez niego niewielkiego dochodu w wysokości 1850,00 zł (brutto), pozostawanie na jego utrzymaniu żony i małego dziecka, ponoszenie kosztów wynajmu mieszkania w kwocie 500,00 zł miesięcznie. Jako dowód skarżący w załączeniu przedłożył kserokopię umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia 6 stycznia 2015 r., PIT-36 za 2015 r. oraz umowę o pracę na czas nieokreślony z dnia 22 września 2016 r.
W ocenie skarżącego, obciążenie go karą pieniężną w kwocie 12.000 zł wywoła daleko idące, niekorzystne skutki dla bieżącego utrzymania się zarówno jego, jak i jego rodziny. Nadto wskazał, że w stosunku do niego, toczą się przed Dyrektorem Izby Celnej w S., dwa postępowania odwoławcze w wyniku których może być obciążony karą, co w konsekwencji daje łączną kwotę w wysokości 36.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że skarżący nie wskazał okoliczności, które przez wykonanie zaskarżonej decyzji mogłyby doprowadzić do wyrządzenia mu niepowetowanej szkody, lub spowodować trudne do odwrócenia skutki materialne. W ocenie Sądu, podniesione argumenty oraz przedstawienie wybiórczych informacji na temat sytuacji majątkowej (brak informacji o posiadanych ruchomościach, oszczędnościach) powoduje, że analiza wniosku skarżącego, nie daje obrazu jego sytuacji w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
WSA podkreślił też, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania decyzji. Przymusowa realizacja zobowiązań publicznoprawnych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, jednak wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, a instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. Ł. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ppsa przez błędne przyjęcie, że wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodabniają niebezpieczeństwa zaistnienia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, a ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje zwrot wpłaconej kary pieniężnej na rzecz skarżącego, przez co nie wywoła ona nieodwracalnych skutków, podczas gdy takie skutki mogą zaistnieć, powodując niekorzystne skutki dla bieżącego utrzymania się zarówno jego jak i jego rodziny.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe argumenty i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając że wnioskodawca udzielił Sądowi jedynie wybiórczych informacji na temat swojej sytuacji majątkowej, pomijając informacje o posiadanych ruchomościach czy oszczędnościach, co spowodowało niepełny obraz sytuacji majątkowej skarżącego w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena jest prawidłowa.
W tej sprawie zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja tej kwoty może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do sytuacji majątkowej W. Ł. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i majątku, jakim dysponuje skarżący) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia, że w jego przypadku zapłata kary będzie miała realny wpływ na bieżące utrzymania się zarówno samego skarżącego jak i jego rodziny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnione było przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że dla pełnego obrazu sytuacji majątkowej skarżącego, umożliwiającego ocenę w kontekście zasadności przyznania ochrony tymczasowej, zasadne było udzielenie informacji dotyczących posiadanego majątku ruchomego oraz oszczędności i rachunków bankowych, nie tylko informacji o dochodach skarżącego. Takich danych do akt nie złożono.
Z tego względu za prawidłową należy uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił, że w tej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 ppsa umożliwiające zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ppsa, oddalił zażalenie.