Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 497/10, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wezwał, w oparciu o art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.), skarżącą Spółkę F. do uzupełnienia wpisu sądowego od wniesionej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w kwocie 7800 złotych.
Zażaleniem Spółka F. zaskarżyła powyższe zarządzenie wnosząc o jego uchylenie.
Zarządzeniu zarzucono naruszenie § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. poprzez jego bezzasadne zastosowanie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy oraz § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. poprzez jego niezastosowanie.
W uzasadnieniu strona wnosząca zażalenie podniosła, iż składając w dniu 1 września 2009 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych była przekonana, że spełnienie przez nią warunków wskazanych w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27, dalej: ustawa o grach i zakładach) spowoduje uzyskanie zezwolenia, o które wystąpiła. Spółka stwierdziła, iż jej wniosek nie został rozpoznany merytorycznie na skutek zmiany prawa w toku postępowania i wskazała na art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, dalej: ustawa o grach hazardowych), w którym ustawodawca nakazał bezwarunkowe umarzanie postępowań takich jak będące przedmiotem rozpoznawanej sprawy.
W ocenie Spółki, decyzja o umorzeniu postępowania nie może być kwalifikowana jako decyzja, o której mowa w § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., ponieważ organ nie wydał decyzji w sprawie innych gier losowych i zakładów wzajemnych, gdyż wyraźnie zakazał mu tego przepis prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie znajduje uzasadnione podstawy.
Na wstępie podkreślić należy, iż skarga wniesiona przez Spółkę F., dotycząca umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, odnosiła się do stanu prawnego, w którym obowiązywała ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W jej art. 2 zawarto definicje, kolejno gier losowych (ust. 1), zakładów wzajemnych (ust. 2), gier na automatach (ust. 2a) oraz gier na automatach o niskich wygranych (ust. 2b).
Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach, grami na automatach o niskich wygranych są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,07 euro (...). Ustawodawca, jak zatem widać z treści cytowanego przepisu, nie nadał grom na automatach o niskich wygranych przymiotu gier losowych, które, zostały zdefiniowane w katalogu zamkniętym przepisu art. 2 ust. 1 tej ustawy. Należy dodać, iż "element losowości" gier na automatach został dodany w stosunku do tego typu gier dopiero w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
Należy również zauważyć, iż w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. rozgraniczono prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier z uwagi na miejsce prowadzenia działalności gospodarczej - kasyna gry (§ 2 ust. 2 pkt 12 rozporządzenia) oraz inne gry losowe i zakłady wzajemne – prowadzone w innych miejscach niż kasyna gry (§ 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia).
Przepisy § 2 ust. 2 pkt 12 - 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. należy interpretować ściśle. W niniejszej sprawie nie chodziło o prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie kasyn gry (§ 2 ust. 2 pkt 12 omawianego rozporządzenia). Gdy zaś chodzi o § 2 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., to należy podkreślić, iż gry na automatach o niskich wygranych w rozważanym stanie prawnym nie mogły być traktowane jako gry losowe ani zakłady wzajemne. Zatem wobec treści przepisu § 2 ust. 2 pkt 13 omawianego rozporządzenia, który stanowi, że wpis stały w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie innych gier losowych i zakładów wzajemnych wynosi 8.000 zł, nie można uznać sprawy dotyczącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych za "inne gry losowe" i w związku z tym nakładać obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w takiej sprawie w kwocie 8.000 złotych. Inna wykładnia powołanych przepisów stałaby w sprzeczności z legalną definicją gier na automatach o niskich wygranych, zawartą w ustawie o grach i zakładach wzajemnych.
Nie można zgodzić się natomiast ze stanowiskiem Spółki wnoszącej zażalenie, iż w zakresie wpisu od skargi powinien mieć zastosowanie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. określający wpis stały w sprawach innych niż wymienione w ust. 1 – 5 na kwotę 200 złotych, albowiem niewątpliwie przedmiotem umorzonej przez organ sprawy administracyjnej było wydanie Spółce F. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, tym samym w zakresie wpisu od skargi zastosowanie mieć będzie cytowany powyżej § 2 ust. 2 rozporządzenia, lecz nie jego pkt 13, a 27 określający wpis stały w kwocie 500 złotych od skarg dotyczących (...) zezwoleń (...) na prowadzenie działalności gospodarczej w pozostałym zakresie.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.