Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 838/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej zwany "Sądem pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "p.p.s.a."), odmówił S. A. (dalej zwanemu "skarżącym") wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (dalej zwanego "SKO") z 28 września 2022 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że skarżący, w skardze na decyzję SKO z 28 września 2022 r. złożył wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej. Nie wykazał przy tym przesłanek, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, a jedynie przytoczył ustawowe podstawy wstrzymania wykonania z art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a.: "Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczący odebrania mi uprawnień do kierowania pojazdami kategorii wynika z faktu możliwości wyrządzenia mi znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków." Z uwagi na brak rzeczowego umotywowania wniosku, Sąd pierwszej instancji nie mógł ww. wniosku uwzględnić.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił, iż WSA niewłaściwie przyjął, że odebranie uprawnień skarżącemu nie wiąże się ze znaczną szkodą. Zaznaczył przy tym, że Sąd pierwszej instancji winien przede wszystkim zbadać czy zasadne było skierowanie skarżącego na badanie.
Wskazał, że "w związku z dotychczasową decyzją cofnięcia mi prawa jazdy w kolejnej sprawie administracyjnej Urząd Miejski w Białymstoku odmówił mi wydania zezwolenia na kierowanie pojazdami uprzywilejowanymi lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne, mimo przedłożenia orzeczenia lekarskiego wystawionego przez lekarza uprawnionego do badania kierowców o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne oraz kopię orzecznika psychologicznego wystawionego przez psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu o braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne." Natomiast w wyniku odmowy wydania zezwolenia, jak wskazał skarżący, nie mógł on aplikować na wolne stanowisko pracy w Pogotowiu Ratunkowym – gdzie zezwolenie na kierowanie pojazdami uprzywilejowanymi było warunkiem koniecznym.
Zdaniem skarżącego, wykonanie decyzji pozbawia go możliwości awansu społecznego poprzez zablokowanie wykonywania pracy bardziej atrakcyjnej i ze znacznie wyższą płacę niż dotychczas i stanowi znaczną krzywdę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przez trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. rozumie się zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379).
Jak wynika ze stanowiska orzecznictwa i doktryny, to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że uzasadnienie wniosku musi w sposób przekonywający pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożenia zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja przedstawiona we wniosku powinna więc odnosić się do konkretnych okoliczności, pozwalających stwierdzić, czy są podstawy do jego uwzględnienia (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 375 i powołane w nim orzecznictwo).
Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zażalenie skarżącego pod kątem powyższych przepisów i poglądów, uznał, że postanowienie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe.
W złożonym wniosku skarżący nie zaprezentował bowiem argumentacji, która umożliwiła Sądowi pierwszej instancji uwzględnienie wniosku. Wskazał jedynie na to, że odebranie mu uprawnień do kierowania pojazdami może wyrządzić mu znaczne szkody i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem wystąpienia okoliczności świadczących o ziszczeniu się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a samo wskazanie na prawdopodobieństwo zaistnienia w przyszłości takich okoliczności jest niewystarczające do otrzymania ochrony tymczasowej.
W odniesieniu zaś do podnoszonych przez skarżącego argumentów dotyczących prawidłowości wydania skarżonej decyzji stwierdzić należy, że na obecnym etapie postępowania sąd rozstrzyga tylko zagadnienie incydentalne, nie wypowiadając się w zakresie głównej sprawy merytorycznej, w przedmiocie której prowadzone jest postępowanie sądowoadministracyjne. Nie jest zatem możliwe – przy rozpoznawaniu kwestii wpadkowej, jaką jest wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przesądzenie, czy decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami została wydana zasadnie, a zatem nie podlegają ocenie okoliczności odnoszące się do meritum. Zagadnienia te będą podlegały ocenie na etapie rozpoznania sprawy głównej co do istoty, kiedy to sąd administracyjny będzie badał prawidłowość wydanej decyzji. Przekonania skarżącego o wysokim prawdopodobieństwie wadliwości wydanej decyzji, a co za tym idzie o zasadności złożonej w sprawie skargi, nie stanowią przesłanek podlegających ocenie w ramach rozpoznania wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji