Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., postanowieniem objętym zażaleniem, odmówił Ż. C.-T. i D. T. – wspólnikom spółki cywilnej D. Ż. C.-T., D. T. s.c. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie z ich skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W ocenie Sądu I instancji skarżący nie wykazali, aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Sąd wskazał, iż dokumenty nadesłane przez skarżących odnoszą się jedynie do sytuacji finansowej prowadzonej przez nich spółki cywilnej, brak natomiast dokumentów obrazujących sytuację samych skarżących, będących wspólnikami ww. spółki, a to właśnie oni są stronami postępowania. Zobowiązania spółki, to w istocie wspólne zobowiązania wszystkich wspólników, obciążające ich na zasadzie solidarności. Czynności prawne podejmowane w ramach i w realizacji działalności gospodarczej spółki pozostają czynnościami i działalnością samych wspólników.
Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy strona uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołuje się na wysokie ryzyko utraty płynności finansowej, a w konsekwencji doprowadzenie do negatywnych skutków dla rodziny skarżących oraz pozbawienie środków do życia, to ocena tego, czy zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji musi zatem dotyczyć również finansowych i majątkowych możliwości każdego z jej wspólników. W rozpoznawanej sprawie zaś skarżący nie nadesłali żadnych dokumentów obrazujących ich sytuację majątkową, finansową czy rodzinną. W rezultacie uniemożliwia to Sądowi kompleksową ocenę rzeczywistej sytuacji skarżących.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.
II
Zażalenie wnieśli skarżący zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemuw w G., w obu tych przypadkach o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstawa procesowego wg norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 196 p.p.s.a. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgłoszony przez skarżących wniosek o wstrzymanie na podstawie art. 196 p.p.s.a. wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia postępowania zażaleniowego nie jest rozpatrywany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 196 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. O wstrzymaniu wykonania postanowienia decyduje zatem Sąd I instancji przed przekazaniem akt sądowi kasacyjnemu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny mógł jedynie rozpoznać zażalenie w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Podkreślić również należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżących, stwierdzając, że nie zostały wykazane przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przede wszystkim ze względu na brak dokumentów obrazujących sytuację majątkową, finansową czy rodzinną samych skarżących, będących wspólnikami spółki cywilnej.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że istotne znaczenie dla oceny sytuacji majątkowej spółki cywilnej ma kwestia kondycji finansowej jej wspólników. Majątek będący w dyspozycji "spółki" jest de facto majątkiem wspólników, a wspólnicy ci są głównymi dostarczycielami środków koniecznych do funkcjonowania spółki. To na wspólnikach, dążących do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego, ciąży również obowiązek wywiązywania się ze zobowiązań spółki, w tym pokrywania jej strat oraz regulowania należności podatkowych (por. postanowienie NSA z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt I FZ 336/07; dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z tym za nieuzasadnione należy uznać stanowisko skarżących, którzy przedkładając wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tylko dokumenty dotyczące sytuacji majątkowej spółki cywilnej, której są wspólnikami, uznali tym samym, że dla możliwości płatniczych spółki nie ma istotnego znaczenia ustalenie majątku i dochodu uzyskanego przez wspólników z innych źródeł.
Argumenty podniesione w zażaleniu w ogóle nie odnoszą się do ww. stanowiska Sądu I instancji i głównej przyczyny odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia, że w sprawie "istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącego i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących skutków dla rodziny skarżącego", albo, że "skarżący może zostać pozbawiony środków do życia" nie zostały poparte żadnymi dokumentami, z których takie wnioski można wyciągnąć.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.