Uzasadnienie
I
A. Spółka z o.o. w G. (dalej jako: "skarżąca") pismem z dnia 9 kwietnia 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2021 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 maja 2021 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie odpisu KRS-u oraz wskazanie z imienia i nazwiska oraz funkcji osoby, która podpisała skargę, zakreślając termin 7 dni na wykonanie powyższej czynności pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 28 maja 2021 r.
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 435/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę oraz zwrócił skarżącej uiszczony wpis. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że w sytuacji, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, Sąd odrzuca skargę. W przedmiotowej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skarżącej skutecznie doręczone w dniu 28 maja 2021 r., wobec czego termin na uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął z dniem 4 czerwca 2021 r. W związku z tym, że w sprawie nie uzupełniono wymaganego braku formalnego skargi nie było zatem możliwe nadanie wniesionej skardze dalszego biegu.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżyła postanowienie w całości i wniosła na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") o uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaskarżonego postanowienia w całości z uwagi na to, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, zaś w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wniosła na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego.
Powyższemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie: art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 29 p.p.s.a poprzez przyjęcie, że skarga wniesiona przez skarżącego była obarczona brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, podczas gdy skarga została podpisana przez osobę uprawnioną do reprezentowania spółki tj. Prezesa Zarządu - Panią M. L. (co potwierdza czytelny podpis pod skargą), zaś odpis z Krajowego Rejestru Sądowego znajdował się w aktach sprawy tj. pod kartami 96-98 akt organu, w związku z czym nie zachodziły podstawy do odrzucenia skargi.
II
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności.
Zaniechanie w zakresie załączenia tego dokumentu stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Należy przy tym podkreślić, że dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej, będącej osobą prawną, jest niewątpliwie odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Z art. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 700) wynika, że rejestr obejmuje podmioty, na które przepisy ustaw nakładają obowiązek uzyskania wpisu do tego Rejestru (w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością obowiązek wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego wynika z art. 163 pkt 5 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeksu spółek handlowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.). Zatem za prawidłową należy uznać praktykę, zgodnie z którą w przypadku spółek prawa handlowego odpowiednim dokumentem w rozumieniu wyżej wskazanych uregulowań jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego.
Jednakże stanowisko Sądu pierwszej instancji, który odrzucił skargę w tej sprawie z uwagi na nieuzupełnienie jej braku formalnego (a tym samym braku możliwości zweryfikowania, czy Prezes Zarządu - Pani M. L. uprawniona była do podpisania i wniesienia skargi) nie zasługuje na akceptację z tej przyczyny, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się odpis skarżącej spółki z Krajowego Rejestry Sądowego z dnia 15 lutego 2021 r., z którego wynika, że Prezes Zarządu - Pani M. L. jako wspólnik skarżącej spółki była uprawniona do samodzielnego reprezentowania skarżącej spółki (karty: 96-98 akt administracyjnych). Skoro z treści art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, to tym samym dokument znajdujący się w aktach administracyjnych wskazujący na to, że Pani M. L. jest Prezesem Zarządu skarżącej spółki winien być wzięty pod uwagę przy ocenie czy osoba wnosząca skargę była uprawniona do dokonania tej czynności procesowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyżej opisany dokument znajdujący się w aktach sprawy potwierdza umocowanie Prezesa Zarządu - Pani M. L. do reprezentacji skarżącej spółki. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie uznać należało za wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.