Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 374/10 odrzucił wniosek R. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na informację Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], w przedmiocie dofinansowania projektu w ramach działania Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych Regionalnego Programu Operacyjnego, z następującym uzasadnieniem.
Pismem z dnia 19 kwietnia 2010 r. R. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na informację Departamentu Wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w T. z dnia [...] marca 2010 r. o odrzuceniu wniosku na etapie oceny formalnej. Do skargi dołączono jedynie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 8 grudnia 2009 r. oraz pismo Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z dnia [...] marca 2010 r. Skarżący jednocześnie uiścił wpis sądowy w kwocie 200 zł.
Postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. pozostawił skargę bez rozpatrzenia oraz zwrócił uiszczony wpis sądowy. Sąd wskazał, że skarga jest niekompletna, bowiem skarżący nie załączył do niej dokumentów o których mowa w art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Sąd wskazał, że ponieważ zaskarżona informacja, poza wskazaniem przepisu art. 30c i art. 30e powołanej ustawy, nie zawierała pouczenia, co składa się na kompletną dokumentację w sprawie, to okoliczność ta może stanowić przesłankę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 maja 2010 r.
Pismem z dnia 16 czerwca 2010 r. Departament Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w T. poinformował Sąd, że w dniu 31 maja 2010 r. do Instytucji Zarządzającej wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz załączył zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. pismem z dnia 25 czerwca 2010 r. wezwał instytucję do nadesłania wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Pismem z dnia 27 czerwca 2010 r. R. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Poinformował, że wniosek złożył za pośrednictwem instytucji, zgodnie z telefonicznymi ustaleniami z pracownikami organu.
W dniu 8 lipca 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w T. wraz z kopią wniosku skarżącego z dnia 21 maja 2010 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku strona podniosła, że nie została prawidłowo pouczona przez Instytucję Zarządzającą o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Odrzucając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd wskazał, że skarżący nie zachował wskazanego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. siedmiodniowego terminu liczonego od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z akt sprawy wynika, że postanowienie z dnia 6 maja 2010 r. o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia zostało doręczone stronie w dniu 11 maja 2010 r. Skarżący złożył w sprawie dwa wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia skargi – w dniu 21 maja 2010 r. skierowany do Instytucji Zarządzającej oraz z dnia 27 czerwca 2010 r. skierowany do Sądu I instancji.
Mając na względzie treść ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 87 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał, że ten ostatni przepis nie ma w sprawie zastosowania, a zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący powinien złożyć bezpośrednio do Sądu.
Sąd stwierdził, że zarówno wniosek złożony za pośrednictwem Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w T., jak i wniosek złożony bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. są wnioskami wniesionymi po upływie ustawowego 7-dniowego terminu. W ocenie Sądu skoro skarżący odpis postanowienia z dnia 6 maja 2010 r. otrzymał w dniu 11 maja 2010 r., to wniosek o przywrócenie terminu powinien złożyć bezpośrednio do Sądu najpóźniej do dnia 18 maja 2010 r. włącznie. Tymczasem wniosek złożony za pośrednictwem Instytucji Zarządzającej został przesłany do Sądu przez tę instytucję dopiero w dniu 7 lipca 2010 r. (data wpływu do Sądu 8 lipca 2010 r.), natomiast drugi wniosek złożony już bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. został wniesiony przez skarżącego w dniu 28 czerwca 2010 r. Oba zatem wnioski zostały złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Sąd stwierdził również, że do obydwu wniosków o przywrócenie terminu skarżący nie załączył kompletnej skargi, a zatem niezachowanie przez skarżącego warunków formalnych złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w tym przede wszystkim złożenie go z uchybieniem ustawowego terminu powoduje, że Sąd nie może rozpatrzyć przedmiotowego wniosku merytorycznie, ale zobowiązany jest go odrzucić na podstawie art. 88 p.p.s.a.
R. P. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym stwierdził, że nie zgadza się z postanowieniem. Wskazał, że Sąd I instancji doręczając mu postanowienie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia nie pouczył go o trybie i terminie wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Przede wszystkim należy zauważyć, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy strona skarżąca nie zachowała, wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a. 7-dniowego terminu liczonego od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Wskazać należy, że w odezwie dotyczącej doręczenia odpisu wyroku/postanowienia z dnia 10 maja 2010 r. Sąd pouczył skarżącego o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wskazał również, że skarga kasacyjna podlega opłacie sądowej w kwocie 100 zł bez wezwania, na konto NSA oraz, że powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.
W sprawie niniejszej w postanowieniu z dnia 6 maja 2010 r. Sąd jedynie na marginesie wskazał, że wobec niezamieszczenia w informacji Instytucji Zarządzającej z dnia [...] marca 2010 r. prawidłowego (w pełnym zakresie) pouczenia przez organ o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, terminie i sposobie jej wniesienia to uchybienie to nie może skutkować niezastosowaniem art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, ale ta okoliczność może zostać podniesiona we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 6 p.p.s.a. sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Na tle art. 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) zawierającego niemal identyczną treść jak art. 6 p.p.s.a., przyjmuje się, że wskazówki i pouczenia sądu powinny dotyczyć dokonywanych przez stronę czynności procesowych na danym etapie postępowania i w powstałej sytuacji procesowej. Jeżeli więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w zawiadomieniu o rozprawie informuje stronę o tym, że jej obecność nie jest obowiązkowa, to konsekwentnie poucza ją, że na rozprawie może zapaść wyrok, który nie podlega doręczeniu stronie, a którego zaskarżenie będzie możliwe po uprzednim złożeniu wniosku o jego uzasadnienie w terminie 7 dni od ogłoszenia tego wyroku (art. 6 p.p.s.a. w związku z art. 107 i art. 141 § 2 p.p.s.a.).
Podkreśla się, że sąd nie ma obowiązku udzielania pouczeń co do wszelkich możliwych zachowań; obowiązek odnosi się do wskazówek i pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu procesu i gwarancji procesowych strony (por. M. Jędrzejewska (w:) T. Ereciński (red.), M. Jędrzejewska, J. Gudowski, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza, postępowanie rozpoznawcze, Warszawa 2003, s. 79). Powoduje to, iż Sąd I instancji nie był w niniejszej sprawie zobowiązany do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich możliwych jej zachowań. Niezasadne jest więc powoływanie się przez skarżącego, że w otrzymanym pouczeniu nie został poinformowany o możliwości wniesienia o przywrócenie terminu, ani o czasie, w jakim należy dokonać tejże czynności.
Skarżący powinien skorzystać z prawidłowego pouczenia o prawie wniesienia skargi kasacyjnej, gdyż tylko tą drogą można było zmierzać do podważenia postanowienia Sądu I instancji z dnia 6 maja 2010 r.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia "kompletnej skargi". Ten wniosek niewątpliwie złożony został po terminie i nie wnikając – wobec braku możliwości prawnych – w merytoryczną ocenę zasadności postanowienia Sądu I instancji z dnia 6 maja 2010 r. podzielić należy stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia 20 sierpnia 2010 r.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.