Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. zaskarżonym zarządzeniem z 9 stycznia 2012 r., sygn. akt III SAB/Kr 14/12, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.), wezwał P. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r., w kwocie 500 zł. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie o wpisie).
Postanowieniem z dnia 29 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako sądowi właściwemu miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana przez Głównego Inspektora transportu Drogowego, którego siedziba znajduje się w Warszawie. Sądem administracyjnym miejscowo właściwym do rozpoznania sprawy jest zatem, zgodnie z regułą wynikającą z art. 13 § 2 p.p.s.a. w zw. z treścią § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, będący właściwym dla obszaru województwa mazowieckiego.
Zarządzeniem z dnia 14 maja 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 920/12, Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego P. K. do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi na decyzję, wydaną w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia o wpisie.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie P. K. wniósł o jego uchylenie w całości. Skarżący podniósł, że toczące się przed sądem administracyjnym postępowanie, spowodowane jest błędną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Postępowanie prowadzone przez organ przyczyniło się do wielu problemów w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a zawisła sprawa jest wynikiem niewłaściwej oceny sytuacji przez organ administracji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję, mimo wskazania częściowo błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. § 2 ust. 6 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r., odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 199 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji, gdy opłata taka nie została uiszczona, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W sprawie objętej zażaleniem Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od wniesionej skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Wspomniany rygor wynika z treści art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Stosownie do art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, zaś w innych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość wpisów sądowych została określona w wydanym na podstawie art. 233 p.p.s.a. rozporządzeniu Rady Ministrów.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 14 maja 2012 r. jest prawidłowe. Ocenie sądu rozpoznającego zażalenie podlegają podstawy prawne w kwestii zasadności oraz wysokości żądanego wpisu. Wprawdzie błędne jest powołanie się przez Sąd I instancji na przepis § 2 ust. 6 wskazanego rozporządzenia jako podstawy wyliczenia wysokości wpisu sądowego. Zgodnie bowiem z treścią zastosowanej normy prawnej wpis stały w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1 – 5 wynosi 200 zł. Biorąc pod uwagę, iż przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r., w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, nie można było przyjąć, że wpis od skargi na decyzję tego rodzaju należało wyliczyć w oparciu o powołaną podstawę.
Właściwą do zastosowania w niniejszej sprawie była bowiem podstawa prawna określona w § 2 ust. 4 rozporządzenia o wpisie. Stosownie do tego przepisu wpis stały w sprawach skarg dotyczących uprawnień do wykonywania określonego zawodu, czynności lub zajęć, bez względu na rodzaj i charakter wynosi 200 zł. Podstawa ta ma więc zastosowanie do wszystkich decyzji bez względu na to, jak one zostały nazwane w przepisach prawa (np. prawo jazdy), oprócz koncesji, zezwoleń lub pozwoleń wymienionych w ustępie 2 tego przepisu. Nie ulega zaś najmniejszej wątpliwości, że licencja jest decyzją nadającą stronie wskazane w niej uprawnienie, w tym konkretnym przypadku uprawnienie do wykonywania czynności w postaci międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.
Zatem pomimo wskazania przez Sąd I instancji w zaskarżonym zarządzeniu wadliwej podstawy prawnej (zamiast § 2 ust. 4 podano § 2 ust. 6 rozporządzenia o wpisie), należało w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjąć, że zarządzenie to jest prawidłowe, ponieważ wysokość żądanego wpisu jest taka sama – 200 zł, niezależnie od tego, która z podstaw prawnych zostałaby przytoczona. Zasadnie zatem Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu właśnie w takiej wysokości.
Uzupełniająco dodać należy, że kwestionując prawidłowość zarządzenia strona powinna wskazać, że jego wydanie było niezasadne lub sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Tymczasem skarżący w treści zażalenia nie podniósł żadnych argumentów zmierzających do zakwestionowania zasadności wydania zarządzenia lub wysokości kwoty wpisu objętego wezwaniem, polemizując jedynie z prawidłowością prowadzonego przez organ postępowania oraz ograniczając się do opisania jednym zdaniem problemów w prowadzonej działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując niniejsze zażalenie, nie uwzględnia argumentacji skarżącego co do wadliwości prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego oraz wydanego aktu. Podnieść należy, że kwestia oceny merytorycznej skargi oraz zasadności jej wniesienia do Sądu I instancji zostaje poddana analizie dopiero po uiszczeniu wpisu sądowego. Jak już bowiem wyżej wskazano, należy mieć na uwadze treść dyspozycji art. 199 i art. 220 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.