Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. o sygn. akt III SA/Wr 169/15, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., odmówił J. G. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. (dalej jako Dyrektor) z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd I instancji wskazał, że w skardze na powyższą decyzję Dyrektora z dnia [...] lutego 2015 r. J. G. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, w którym stwierdził, że jednorazowa zapłata nałożonej decyzją kary w wysokości 10 000 zł może spowodować utratę płynności finansowej jego firmy. Posiada trudności finansowe, które powstały w wyniku kryzysu w branży budowlanej oraz zatorów płatniczych, albowiem jego kontrahenci przestali płacić wymagalne zobowiązania. W celu wyegzekwowania należności, a tym samym w celu poprawy kondycji finansowej swojej jednoosobowej firmy, skarżący zmuszony został sądownie dochodzić roszczeń od kilkunastu dłużników. Wytoczył proces Gminie [...] o zapłatę wynagrodzeń za wykonanie kontraktu, w którym kwota dochodzonej należności wynosi 6.155.744,43 zł, przeciwko [...] sp. z o.o. (kwota kilku milionów złotych), przeciwko [...] Gminie [...] (530.373 zł), przeciwko Gminie [...] (314.316 zł), przeciwko Gminie [...] (49.000 zł), przeciwko firmie [...] sp. z o.o. (290.410 zł), przeciwko [...] (340.000 zł), [...] (413.649,00 zł) i [...] (707.250 zł).
Jak wyjaśnił skarżący, łączna kwota nieuregulowanych należności na rzecz jego firmy przekracza kilkanaście milionów złotych, co niewątpliwie wywarło negatywny wpływ na stabilność finansową firmy. Wnioskodawca podkreślił, że nie mógł przewidzieć, iż kontrahenci będą zalegać z płatnościami w tak dużym stopniu. Brak uregulowania należności przez licznych dłużników skutkował tym, że firma znalazła się na granicy upadłości. Dopiero działania polegające na redukcji zatrudnienia i optymalizacji kosztów, a także sprzedaży nieruchomości w [...] oraz samochodu marki [...] uchroniły firmę przed bankructwem.
Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji odmówił wnioskodawcy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ – jak stwierdził – mimo że wniosek został szczegółowo uzasadniony, to jednak skarżący nie udokumentował przedstawionych w nim twierdzeń, a jest to niezbędne dla oceny wniosku w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.
W zażaleniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) J. G. domagał się zmiany postanowienia Sądu z dnia 15 kwietnia 2015 r. i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko, składający zażalenie co do zasady ponowił argumentację przedstawioną we wniosku zawartym w skardze, jak również na każdą przywołaną okoliczność załączył stosowny dokument (k. 36 – 142 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Szczególnie istotnego znaczenia na gruncie niniejszej sprawy nabiera to, że argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r. o sygn. akt I FZ 525/06, publik. LEX nr 936174).
W ocenie NSA Sąd nietrafnie odmówił J. G. udzielenia ochrony tymczasowej, uzależniając zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. od przedłożenia przez wnioskodawcę dokumentów na poparcie twierdzeń zgłoszonych we wniosku. Z wyżej omówionej treści tego przepisu obowiązek taki nie wynika. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać przekonującą dla sądu administracyjnego argumentację i to jest podstawowy warunek jego skuteczności.
Zdaniem NSA wniosek J. G. zawierał wystarczające uzasadnienie dla wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora z dnia [...] lutego 2015 r., a okoliczności w nim podane nie wymagały dowodu z dokumentu. Przekonujące są bowiem twierdzenia wnioskodawcy, że skoro jego kontrahenci nie regulują zobowiązań na jego rzecz, a ich wysokość przekracza kilkanaście milionów złotych, natomiast wnioskodawca wszczął w związku z tym liczne procesy sądowe, w których dochodzi tych należności, jak również dla poprawy sytuacji prowadzonej firmy zredukował zatrudnienie i zaczął wyprzedawać majątek, to nie powinno budzić wątpliwości Sądu, że należycie wykazał przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ wykonanie decyzji, którą nałożono na niego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, może spowodować znaczną szkodę finansową dla wnioskodawcy, która w pespektywie może doprowadzić do likwidacji działalności gospodarczej.
Podkreślić jeszcze należy, że konsekwencją odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd, z powołaniem argumentu nieudokumentowania wniosku było to, że skarżący w postępowaniu zażaleniowym przedłożył do akt sprawy przeszło sto stron załączników, jednoznacznie wskazujących na zasadność żądania.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 i art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.