Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1775/16, odrzucił skargę W. S. B. – N. L. U. w N. S. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2016 r., w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.
Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] maja 2016 r. W. S. B. – N. L. U. w N. S. wniosła skargę na powyższą decyzję. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V z dnia 27 lipca 2016 r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. podania kwoty jaką strona kwestionuje, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa skierowana na adres wskazany w skardze nie została odebrana przez adresata i została zwrócona nadawcy z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu oraz zwrocie z powodu jej niepodjęcia w terminie. Przesyłkę w sprawie doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi dołączono do akt sądowych sprawy.
Odrzucając skargę Sąd I instancji przywołał treść art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie którym w piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli zależy od niej wysokość opłaty. Art. 230 § 2 p.p.s.a. stanowi, że pismem takim jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze, w której sporna jest należność pieniężna, stanowi brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie jej prawidłowego biegu z powodu niemożliwości ustalenia wpisu od skargi. Stosownie zaś do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. uiszczenie wpisu warunkuje rozpoznanie skargi.
WSA podniósł, iż w rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy decyzji zobowiązującej do zapłaty kwoty dofinansowania, a więc przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Od wniesionej skargi należało zatem pobrać wpis stosunkowy i z tego względu wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało skutecznie doręczone stronie z upływem 18 sierpnia 2016 r. (tj. po upływie czternastu dni od pierwszego awiza). Wyznaczony termin do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia upłynął zatem w dniu 25 sierpnia 2016 r., jednakże skarżąca, mimo pouczenia o terminie i sposobie usunięcia braku formalnego nie dokonała wymaganej czynności. W związku powyższym Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła W. S. B. – N. L. U. w N. S., zaskarżając orzeczenie w całości i domagając się jego uchylenia w całości.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że do chwili wniesienia niniejszego zażalenia nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu. O przedmiotowym wezwaniu strona dowiedziała się z postanowienia odrzucającego skargę, doręczonego jej w dniu 26 października 2016 r. Skarżąca podniosła, że wezwanie nie zostało jej skutecznie doręczone ani bezpośrednio, ani w sposób zastępczy. Rektorat uczelni podczas przerwy wakacyjnej jest nieczynny, jednakże przynajmniej dwa razy w tygodniu skrzynka pocztowa jest sprawdzana przez uprawnionego pracownika. Skarżąca stwierdziła, że w skrzynce nie zostało znalezione awizo, zaś pozostałe przesyłki awizowane w tamtym okresie zostały przez nią odebrane. Zdaniem skarżącej, przedstawione okoliczności wskazują, że przedmiotowe awizo uległo zagubieniu i nigdy nie dotarło do strony.
Skarżąca stwierdziła, iż pozostawała w uzasadnionym przekonaniu, że skoro korespondencja sądowa (wezwanie do uzupełnienia braków formalnych) nie została jej skutecznie doręczona, nie mogła odpowiedzieć na to wezwanie. Zdaniem strony, dopełniła ona należytej staranności w odbiorze korespondencji i podejmowała wszystkie adresowane do niej przesyłki. Skarżąca przyznała, że jej siedziba zlokalizowana jest w budynku położonym w miejscu, w którym funkcjonuje jeszcze kilka innych instytucji i możliwe, że inny podmiot przez pomyłkę zabrał awizo z jej skrzynki pocztowej, nie przekazującej go skarżącej.
Strona wnosząca zażalenie podkreśliła, że nie ma żadnego interesu w niepodejmowaniu nadsyłanej do niej korespondencji, zwłaszcza sądowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Okolicznością istotną dla oceny prawidłowości objętego zażaleniem postanowienia, odrzucającego skargę strony, jest prawidłowość zastosowania przez Sąd I instancji instytucji doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., przesyłki zawierającej wezwanie skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. Jak już prawidłowo wskazał WSA, zgodnie z treścią art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Przepis § 2 omawianego art. 73 p.p.s.a. stanowi, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy – art. 73 § 3 p.p.s.a. Niepodjęcie przesyłki w terminach określonych w powołanych przepisach i skutkujące jego zwrotem do nadawcy, zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., powoduje przyjęcie domniemania doręczenia przesyłki adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone między innymi poprzez wykazanie, że instytucja zajmująca się doręczaniem przesyłek, podejmując próbę doręczenia adresatowi niniejszego wezwania, nie wypełniła procedury opisanej w przywołanym przepisie lub procedura ta została naruszona w sposób uniemożliwiający przyjęcie domniemania doręczenia.
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że przesyłka zawierająca wezwanie skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia została wyekspediowana z Sądu 1 sierpnia 2016 r. (koperta wraz z datą stempla pocztowego – karta akt sądowych nr 55). Zbadania zatem wymaga, czy zostały dochowane wymogi z art. 73 p.p.s.a., w szczególności wymóg zawiadomienia strony skarżącej o nadejściu pisma.
W zażaleniu strona stwierdziła, że doręczenie przesyłki zawierającej wezwanie było wadliwe, ponieważ w skrzynce nie pozostawiono awizo.
Rozpoznając niniejszą sprawę należy zatem wskazać, że nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowa przesyłka została nadana przez Sąd I instancji na prawidłowy, wskazany w skardze adres skarżącej, zaś po dwukrotnym awizowaniu: w dniu 4 sierpnia 2016 r. oraz w dniu 12 sierpnia 2016 r., które to adnotacje widnieją na kopercie (k. 55), przesyłka została zwrócona do Sądu z adnotacją "zwrot − nie podjęto w terminie". Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje również adnotacja, że po nieudanym doręczeniu korespondencji w dniu 4 sierpnia 2016 r., przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej FUP N. S. [...], K. [...], o czym we wskazanej dacie umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata.
Tym samym informacje zawarte na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i kopercie (odciski stempli pocztowych wraz z adnotacjami doręczyciela dokonywanymi przy odpowiednich datach uwidocznionych na stemplach oraz na zwrotnym poświadczeniu odbioru) wskazują, że procedura doręczenia przeprowadzona została przez doręczyciela w sposób prawidłowy. W konsekwencji dowód w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru i koperty, potwierdza prawidłowość przeprowadzenia procedury doręczenia zastępczego w sposób określony w art. 73 § 1-3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedstawionych okolicznościach sprawy i w świetle zgromadzonych w katach sprawy dowodów, zasadnym było uznanie, ze skarżąca została niewadliwie powiadomiona o konieczności uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. Nieuzupełnienie dostrzeżonego braku formalnego w terminie siedmiu dni liczonych od dnia niepodważonego w sposób skuteczny doręczenia zastępczego przesyłki, musiało skutkować odrzuceniem wniesionego środka zaskarżenia, co też Sąd I instancji prawidłowo uczynił.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.