Uzasadnienie
I
Objętym zażaleniem postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił A. N. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej o odmowie umorzenia należności z tytułu zwrotu środków na podjęcie działalności gospodarczej.
Sąd I instancji wskazał, że skarga A. N. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] października 2011 r.. Skarżąca pismem z dnia 15 marca 2013 r. wniosła o wstrzymanie wykonania powołanej decyzji. W tym stanie faktycznym Sąd I instancji stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności skierowany do sądu w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wywołuje skutki i podlega rozpatrzeniu dopiero, gdy skarga została skutecznie wniesiona.
II
A. N. pismem z dnia 6 marca 2013 r. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu I instancji.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, na co wskazał Sąd I instancji, że skarga na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej wywiedziona przez A. N. została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 października 2011 r. (k: 23). W tym stanie sprawy, co jest okolicznością kluczową, nie została skutecznie zainicjowana spraw sądowoadministracyjna, której celem byłoby dokonanie kontroli sądowej decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r.. Wobec nieistnienia sprawy sądowej, będącej konsekwencją nieskutecznej próby wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym, skarżąca nie mogła skutecznie domagać się wstrzymania wykonania decyzji objętej skargą, w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem do zastosowania tego przepisu i instytucji przewidzianej tym przepisem koniecznej jest istnienie sprawy sądowoadministracyjnej.
Sąd I instancji prawidłowo zatem stwierdził, co wynika z treści uzasadnienia zażalenia, że nie było podstaw do zastosowania tego przepisu i wstrzymania wykonania aktu nieskutecznie zaskarżonego. Błędnie natomiast Sąd I instancji przyjął, że nie było podstaw do odrzucenia wniosku, albowiem w takim stanie sprawy wniosek A. N. powinien zostać odrzucony jako złożony do postępowania, które nie istnieje – nie zostało w ogóle wszczęte. Uchybienie to nie wpływa jednakże na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji, które co do zasady odmawia zastosowania ochrony tymczasowej w nieistniejącej sprawie sądowoadministracyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.