Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., postanowieniem objętym zażaleniem, odrzucił skargę S. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 14 lipca 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt II GZ 545/15.
W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 9 listopada 2015 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 14 lipca 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sadowego od złożonej skargi w kwocie 720 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to zostało wysłane na adres podany przez skarżącego w skardze. Przesyłka została awizowana w dniu 16 listopada 2015 r. i 24 listopada 2015 r., zaś w dniu 3 grudnia 2015 r. została zwrócona do Sądu jako niepojęta w terminie.
Zarządzeniem z dnia 10 grudnia 2015 r., wydanym na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przesyłkę zawierającą przedmiotowe wezwanie pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem 30 listopada 2015 r.
Ponieważ siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu upłynął bezskutecznie z dniem 7 grudnia 2015 r. Sąd I instancji działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
II
Zażalenie wniósł skarżący, wnosząc o uchylenie postanowienia i zwolnienie z opłat, stwierdzając, że nie otrzymał żadnego wezwania ani awiza z poczty.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu o którym mowa w § 1 tego przepisu, a więc okresu czternastu dni na jaki składa się pismo w placówce pocztowej lub urzędzie gminy w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany przepisami art. 65 – 72 p.p.s.a. przy jednoczesnym pozostawieniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 73 § 2. Przepis ten z kolei określa, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w palcówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.).
Analiza odcisków stempli pocztowych oraz adnotacji pracownika poczty umieszczonych na kopercie i potwierdzeniu odbioru załączonym do przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi nie daje podstaw do przyjęcia odmiennego stanowiska jak uczynił to Sąd I instancji w kwestii domniemania dokonania doręczenia tego wezwania skarżącemu. Zwrotne potwierdzenie odbioru załączone do korespondencji zawiera bowiem adnotację, że przesyłki nie doręczono adresatowi z uwagi na niezastanie go pod wymienionym na przesyłce adresem, wobec czego pozostawiono ją w placówce pocztowej. Stwierdzony stan doręczenia potwierdzony został datą 16 listopada 2015 r. oraz podpisem doręczyciela. Na stronie adresowej przesyłki widnieje zaś informacja o jej awizowaniu w tej dacie. Na tej samej stronie przesyłki widnieje również odcisk stempla świadczący o dokonaniu powtórnego awizowania w dniu 24 listopada 2015 r. oraz o niepodjęciu przesyłki w terminie i jej zwrocie do Sądu I instancji przez placówkę pocztową w dniu 3 grudnia 2015 r. Na podstawie tych informacji brak jest uzasadnionych podstaw do stwierdzenia aby czynności podejmowane przez doręczyciela, zmierzające do doręczenia przesyłki skarżącego były niezgodne lub uchybiały procedurze opisanej w powołanym art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a.
Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie zawartego w zażaleniu twierdzenia skarżącego, że nie otrzymał awiza, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 368/11, z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 180/12, z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 2225/13; dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Obalenie domniemania doręczenia nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie strony, ale jest możliwe jeśli adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Procedurą zmierzającą do obalenia domniemania jest między innymi przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Z akt sprawy nie wynika, żeby skarżący próbował w inny sposób, niż przez złożenie oświadczenia w zażaleniu, obalić domniemanie doręczenia.
W konsekwencji stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi doręczone zostało z upływem 30 listopada 2015 r., a wobec nieuiszczenia wpisu od skargi do dnia 7 grudnia 2015 r. zasadnie odrzucił skargę w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.