Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 291/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił G. P. "K." Sp. z o.o. w Ł. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wniosek strony o przyznanie pomocy finansowej został rozpatrzony przez organ przez wydanie pisma z dnia 23 lipca 2010 r. Skarżąca Spółka pismem z dnia 24 sierpnia 2010 r., wezwała organ do usunięcia naruszeń prawa. Wezwanie to zostało rozpatrzone przez organ pismem z dnia 21 grudnia 2010 r. Sąd wskazał w tym zakresie, że organ odpowiedzi udzielił po upływie sześćdziesięciodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 1153, poz. 1270 ze zm.), zaś skarga do sądu wobec wniesienia wezwania, o którym mowa powyżej w dniu 24 sierpnia 2010 r., powinna być wniesiona do dnia 25 października 2010 r. Wniesienie skargi w dniu 30 grudnia nastąpiło zatem z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności.
Przytaczając treści art. 86 § 1 i art. 87 powołanej ustawy, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko w sytuacji gdy jego uchybienie nastąpiło bez winy strony. Wobec pouczenia zawartego w piśmie organu z dnia 23 lipca 2010 r. o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, odpowiadającego treści przytoczonego art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uznał, że strona nie wykazała aby uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy.
G. P. "K." Sp. z o.o. Ł. zaskarżyła powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu Spółka podniosła, że jej zdaniem Sąd nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie uwzględnił okoliczności, iż Spółka skontaktowawszy się z organem w październiku i listopadzie otrzymała zapewnienie o udzieleniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszeń prawa. Mimo to odpowiedź ta udzielona została przez organ dopiero 21 grudnia 2010 r. Wobec zaś zawarcia w tym piśmie pouczenia co do sposobu i terminu wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, które w ocenie Spółki okazało się błędne, okoliczność ta stanowi o braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie organu z dnia 23 lipca 2010 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, iż skarżącej Spółce w toku postępowania administracyjnego przysługiwało prawo złożenia wezwania od usunięcia naruszenia prawa od rozstrzygnięcia organu z dnia 23 lipca 2010 r.
Wobec tego, na co prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego opierał się o treść art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewidującego 30 dniowy termin wniesienia skargi od dnia otrzymania odpowiedzi na wezwanie, a w przypadku jej braku w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Powyższe jak wydaje się wynikać z treści uzasadnienia zażalenia oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest bezsprzeczne również dla skarżącej Spółki.
Błędnym jest stanowisko skarżącej odnośnie nieponoszenia przez nią winy w uchybieniu terminu wobec nieprawidłowego pouczenia jej przez organ w piśmie z dnia 21 grudnia 2010 r. odnośnie terminu wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Istotnym jest, co podkreślił Sąd pierwszej instancji, że w piśmie organu z dnia 23 lipca 2010 r., odmawiającego Spółce przyznania pomocy finansowej, w treści pouczenia wskazano stronie na terminy, o których mowa w art. 53 § 2 powołanej ustawy, do wniesienia skargi do sądu w zależności od tego, czy organ udzieli stronie dopowiedzi na wezwania, czy odpowiedź ta nie została udzielona. Skoro strona w sposób prawidłowy zastosowała się do pouczenia odnośnie możliwości wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uznać należy, że znała ona również treść dalszego pouczenia o sposobie wniesienia skargi do sądu, w trybie powołanego przepisu.
Wobec zaś okoliczności, iż Spółka w dniu 24 sierpnia 2010 r., wezwała organ do usunięcia naruszeń prawa, od którego to dnia rozpoczął bieg sześćdziesięciodniowy termin, to wobec braku odpowiedzi organu na to wezwanie z dniem 25 października 2010 r., Skarżąca powinna była wnieść do sądu skargę na rozstrzygnięcie z dnia 23 lipca 2010 r. Wskazany termin przerwany zostałby jedynie w momencie gdyby w czasie jego trwania organ udzieliłby odpowiedzi. Wtedy też rozpocząłby bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi.
Bez znaczenia jest przy tym, że w udzielonej przez organ odpowiedzi z dnia 21 grudnia 2010 r., znalazło się pouczenie o terminie wniesienia skargi do sądu wskazujące na okres trzydziestu dni. W żadnym wypadku okoliczność ta nie może być podstawą twierdzenia, że strona bez swojej winy uchybiła terminowi do wniesienia skargi, a więc, że spełniła przesłankę przywrócenia terminu, o której mowa w art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak bowiem wskazano to powyżej, Spółka został w sposób prawidłowy, a więc odpowiadający treści art. 53 § 2 powołanej ustawy, pouczona o terminach wniesienia skargi.
Tym samym z upływem sześćdziesiątego dnia od wniesienia wezwania do usunięcia naruszeń prawa powinna ona była wnieść skargę do sądu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarga powinna zostać zatem wniesiona na długo przed udzieleniem przez organ odpowiedzi. Pouczenie zawarte w tej odpowiedzi również nie miało znaczenia dla terminów, o których mowa powyżej wobec przekroczenia maksymalnego terminu do wniesienia skargi i jakkolwiek odpowiadało literalnemu brzmieniu art. 53 § 2 ustawy co do trzydziestodniowego terminu było w dacie udzielonej odpowiedzi zbędne.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż strona nie spełniła koniecznego warunku nieponoszenia winy w uchybieniu terminowi, a tym samym nie było podstaw do uwzględnienia wniosku o jego przywrócenie.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.