Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 marca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 1547/20, wydanym w sprawie ze skargi G. z siedzibą w P., C. na decyzję Ministra Klimatu z dnia 20 marca 2020 r. w przedmiocie zmiany koncesji na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin, w punkcie 1/ podjął postępowanie sądowoadministracyjne zawieszone postanowieniem tego Sądu z dnia 5 października 2020 r., w punkcie 2/ umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, a w punkcie 3/ zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że G. w P., C. wniósł do WSA w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Klimatu z 20 marca 2020 r. w przedmiocie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla brunatnego i kopalin towarzyszących ze złoża węgla brunatnego "[...]". Następnie postanowieniem z 5 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1547/20, Sąd zawiesił postępowanie w tej sprawie uznając, że dopuszczalność wniesienia skargi na ww. decyzję, a w konsekwencji nadanie tej sprawie biegu, jest uzależnione od ostatecznego, prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1000/20, tj. od ustalenia, czy skarżącemu – G. zasadnie odmówiono dopuszczenia do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie.
W ramach badania podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania, na mocy zarządzenia z 16 marca 2022 r., Sąd I instancji wezwał Ministra Klimatu i Środowiska do udzielenia informacji, na jakim etapie jest postępowanie administracyjne prowadzone po uchyleniu wyrokiem WSA w Warszawie z 8 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1000/20 postanowienia Ministra Klimatu z 13 lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu G. z siedzibą w P. W odpowiedzi, pismem z 18 marca 2022 r. organ poinformował m.in., że G1. e. V. z siedzibą w H., N. 27 kwietnia 2020 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Klimatu z 20 marca 2020 r. w przedmiocie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla ze złoża "[...]". Postanowieniem z 8 marca 2022 r. organ zawiesił postępowanie w tej sprawie w związku z wytycznymi wynikającymi z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 marca 2021 r., sygn. akt VI SAB/Wa 72/20, tj. do czasu ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia wniosku G1. e. V. z siedzibą w H. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Ministra.
Podejmując zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne oraz umarzając je Sąd I instancji wskazał na treść art. 52 § 1 i § 3 oraz art. 54a § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) oraz przedstawił argumentację zaprezentowaną w postanowieniu NSA z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GZ 180/21. WSA stwierdził, że podziela stanowisko wyrażone w przywołanym orzeczeniu, zgodnie z którym nie zachodzi możliwość, aby w jednej sprawie toczyło się równolegle postępowanie administracyjne trybie odwoławczym oraz postępowanie sądowoadministracyjne poprzez zaskarżenie skargą decyzji wydanej w I instancji.
WSA podniósł, iż wykładnia językowa i celowościowa art. 54a § 1 i 2 p.p.s.a. prowadzi do zbieżnych rezultatów. Po pierwsze, jednoczesne złożenie w określonym czasie przez strony postępowania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i skargi do sądu administracyjnego na tą samą decyzję administracyjną, wymaga rozpoznania przez organ administracji skargi jak wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po drugie, dla zaktualizowania się obowiązków przewidzianych w art. 54a § 1 i 2 p.p.s.a. wystarczy, że strona zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i - jak wcześniej wskazano - nie ma przy tym znaczenia, czy środek przysługujący w toku postępowania administracyjnego został złożony skutecznie, czy też nie. Zdaniem WSA, jeżeli w toku postępowania administracyjnego jedna ze stron postępowania skorzysta z przysługującego jej uprawnienia polegającego na wyborze środka zaskarżenia, o jakim mowa w art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.
Dz. U. z 2021 r. poz. 735; powoływanej dalej jako: k.p.a.) bądź art. 52 § 3 p.p.s.a. i złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to w takiej sytuacji procesowej, w odniesieniu do wszystkich stron postępowania zastosowanie znajduje zasada wynikająca z art. 52 § 1 p.p.s.a. i w rezultacie zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega decyzja wydana przez organ administracji na skutek rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W dalszej części uzasadnienia WSA wskazał, że z pisma Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 18 marca 2022 r. jednoznacznie wynika, iż G1. e. V. z siedzibą w H. zwrócił się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Klimatu z 20 marca 2020 r. w przedmiocie zmiany koncesji nr [...] na wydobywanie węgla ze złoża "[...]" i w związku z tym toczy się postępowanie. Wobec wniesienia co do tej samej decyzji skargi do sądu, jak i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Sąd I instancji uznał, że ma obowiązek skargę G. z siedzibą w P. przekazać do organu, który zobligowany jest rozpoznać ją jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
WSA podkreślił przy tym, że podjęcie działań określonych w art. 54a p.p.s.a. zapobiega przewlekłości postępowania sądowego, które nie powinno być kontynuowane w sytuacji, w której zaistniały przesłanki do jego zakończenia. Działanie takie - na obecnym etapie sprawy - nie wpływa negatywnie na poziom ochrony praw strony skarżącej. Nawet bowiem w przypadku ewentualnego stwierdzenia przez organ, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie był skutecznie wniesiony, np. z powodu niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych, rozstrzygnięcie następuje w formie postanowienia, na które stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Z uwagi na konieczność niezwłocznego skierowania sprawy na etap postępowania administracyjnego w trybie art. 54a § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd I instancji podjął postępowanie zainicjowane ww. skargą, a następnie postępowanie to umorzył jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. O zwrocie nienależnie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono stosownie do art. 225 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła G. z siedzibą w P., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia przez WSA w Warszawie na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., wobec tego, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, zaś w przypadku przekazania zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54a § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 31 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na to, że inna strona postępowania administracyjnego wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy nie dostrzeżono, że podmiot, który wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy nie był i nadal nie jest stroną postępowania administracyjnego, a zatem umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego prowadzi do ograniczenia prawa do sądu przysługującego skarżącemu.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w przedmiotowej sprawie, jak wynika z uzasadnienia postanowienia oraz obwieszczenia Ministra Klimatu i Środowiska z 9 marca 2022 r. informującego o zawieszeniu postępowania dotyczącego ponownego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie zmiany koncesji dla złoża węgla brunatnego [...], postępowanie administracyjne z wniosku G1. e.V. jest zawieszone do czasu rozstrzygnięcia, czy G1. e.V. służy prawo udziału w postępowaniu w sprawie wydania koncesji. Zdaniem wnoszącego zażalenie, trudno zatem uznać za zasadny pogląd, który legł u podstaw umorzenia zaskarżonego postanowienia, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, którego rozpatrywanie zostało zawieszone do czasu dopuszczenia wnioskodawcy do postępowania, wywołuje skutki w sferze praw innych uczestników czy to postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego w tej samej sprawie zanim ten wnioskodawca uzyska prawa strony postępowania administracyjnego.
Wnoszący zażalenie stwierdził, że pozostawienie w obiegu prawnym zaskarżonego postanowienia byłoby akceptowalne wyłącznie w sytuacji pewności, że G1. e.V. zostanie dopuszczony do postępowania administracyjnego. O ile Skarżący podziela argumenty G1. e.V. i uważa dopuszczenie tej organizacji do postępowania administracyjnego za zasadne i prawidłowe, o tyle nie ma jednak obiektywnej pewności, że ostatecznie tak się stanie. Dlatego też skarżący postrzega postanowienie jako kształtujące jego sytuację procesową w sprawie w nieprawidłowy sposób, uzależniając ją całkowicie od sytuacji procesowej innego podmiotu, a tym samym ograniczając jego prawo do sądu i sądowej kontroli legalności decyzji, wynikające z art. 45 ust. 1, art. 78, art. 176 i art. 184 Konstytucji RP.
Skarżący dokonał analizy prawa pod kątem ewentualnych konsekwencji procesowych dla niego w przypadku niedopuszczenia G1. e.V. do postępowania administracyjnego i stwierdził, że z tej analizy wyłania się wątpliwość, która nie została uwzględniona przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. W jego ocenie, problematyczne jest bowiem, czy w takim przypadku jego skarga mimo wszystko zostanie rozpatrzona przez organ jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy też właściwym będzie przekazanie skargi z powrotem do Sądu - a jeżeli tak - na jakiej podstawie prawnej.
Skarżący nie znalazł ani podstaw prawnych, ani podpowiedzi interpretacyjnych w tym przedmiocie w judykaturze i doktrynie. Postanowienie winno podlegać uchyleniu, gdyż w razie niedopuszczenia G1. e.V. do postępowania administracyjnego, może się okazać, że skarga skarżącego nie będzie mogła zostać rozpatrzona ani przez organ, ani przez sąd wobec braku prawnych możliwości jej dalszego procedowania. Zdaniem Skarżącego, z powyższego niezaprzeczalnie wynika, że na dzień wydania postanowienia przez WSA, przesłanka podmiotowa zastosowania art. 54a p.p.s.a. nie została spełniona.
Mając na uwadze, że nie jest wiadome czy w przyszłości G1. e.V. zostanie dopuszczony do postępowania administracyjnego i w konsekwencji postępowanie z wniosku tej organizacji o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ zostanie ponownie podjęte, wnoszący zażalenie uznał, że zastosowanie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54a § 1 i 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie, na jej obecnym etapie, jest przedwczesne i jako takie - niedopuszczalne. Zastosowanie art. 54a § 1 i 2 p.p.s.a. z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne będzie możliwe dopiero po tym, gdy G1. e.V. zostanie dopuszczone do postępowania jako uczestnik na prawach strony.
W odpowiedzi na zażalenie uczestnik postępowania P. S.A. w B. wniósł o oddalenie zażalenia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że Sąd I instancji uznał, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzi konieczność niezwłocznego skierowania sprawy na etap postępowania administracyjnego w trybie art. 54a § 1 i § 2 p.p.s.a., co skutkowało umorzeniem podjętego postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rozważając zasadność umorzenia tego postępowania na obecnym etapie trzeba mieć na uwadze, że przesłanką zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie było przesądzenie kwestii uznania za stronę postępowania administracyjnego, a tym samym dopuszczenia do udziału w tym postępowaniu G. z siedzibą w P. Wprawdzie wyrok WSA w Warszawie dnia 8 września 2020 r., wydany w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1000/20, uchylił postanowienie Ministra Klimatu z dnia 13 lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy dopuszczenia tego podmiotu do udziału w postępowaniu na prawach strony i jest prawomocny, jednakże WSA w uzasadnieniu tego wyroku wskazał, że rozpoznając żądanie organizacji społecznej ponownie, organ ustali zależności zachodzące pomiędzy decyzją środowiskową wydaną w dniu 21 stycznia 2020 r. a postępowaniem koncesyjnym, a zwłaszcza, czy decyzja środowiskowa odnosi się do tego samego przedsięwzięcia, co to, które objęto wnioskiem koncesyjnym.
Sąd stwierdził, że ustalenie, czy wskazane zależności zachodzą, należy do organu prowadzącego postępowanie koncesyjne, zaś skutkiem wystąpienia organizacji społecznej z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w postępowaniu koncesyjnym jest obowiązek tego organu podjęcia niezbędnych czynności wyjaśniających. Czynności te winny obejmować przede wszystkim stwierdzenie tego, czy dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem koncesyjnym wydano decyzję środowiskową, bowiem w ocenie WSA wątpliwości tych organ nie wyjaśnił, pomimo że ich usunięcie warunkuje podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii udziału organizacji społecznej w postępowaniu koncesyjnym. Wytyczne Sądu zakładają, że dopiero na podstawie tak poczynionych ustaleń organ oceni, czy rzeczywiście ziściła się przesłanka z art. 33 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2019 r. poz. 868 ze zm.), stanowiąca przeszkodę w stosowaniu przepisów o udziale organizacji społecznych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego umorzeniu, wezwał organ do udzielenia informacji, na jakim etapie znajduje się obecnie postępowanie administracyjne prowadzone po uchyleniu wyrokiem WSA z dnia 8 września 2020 r., wydanym w przedmiocie odmowy dopuszczenia G. w P. do udziału w postępowaniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wezwanie Ministra Klimatu i Środowiska do udzielania informacji w powyższym zakresie było zasadne i zmierzało do ustalenia, czy przesłanki zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego wciąż pozostają aktualne.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu I instancji, w piśmie z dnia 18 marca 2022 r. organ nie podał informacji o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu G. z siedzibą w P., ani też nie wyjaśnił na jakim etapie jest postępowanie prowadzone w tym zakresie, jednakże wskazał, że inna organizacja społeczna – G1. e.V. z siedzibą w H. - również złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału na prawach strony w postępowaniu koncesyjnym, wszczętym wnioskiem P. S.A., a ponadto złożyła równolegle wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Klimatu z dnia 20 marca 2020 r. w przedmiocie zmiany koncesji. Organ wskazał również, że postanowieniem z dnia 15 października 2020 r. odmówił dopuszczenia G1. e.V. z siedzibą w H. do udziału w postępowaniu koncesyjnym, zaś WSA w Warszawie, wyrokiem z dnia 13 lipca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 803/21, uchylił zaskarżone postanowienie organu wydane w tym przedmiocie.
Od przywołanego wyroku WSA zostały wniesione przez organ oraz przez P. S.A. skargi kasacyjne, które do dnia sporządzenia niniejszego pisma nie zostały rozpoznane. Ponadto, postanowieniem z dnia 8 marca 2022 r., postępowanie z wniosku G1. e.V. z siedzibą w H. o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego od decyzji koncesyjnej z dnia 20 marca 2020 r. zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia kwestii wstępnej, tj. wniosku o dopuszczenie G1. e.V. z siedzibą w H. do udziału w postępowaniu odwoławczym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe pismo organu nie dało odpowiedzi na wezwanie Sądu I instancji w zakresie dopuszczenia do udziału w postępowaniu koncesyjnym G. z siedzibą w P., a więc nie została jednoznacznie wyjaśniona kwestia uznania tej organizacji społecznej za uczestnika na prawach strony, co dopiero statuowałoby uprawnienie tego podmiotu do występowania w toczącym się postępowaniu. Nie wiadomo zatem, czy organ poczynił ustalenia, mające na celu wyjaśnienie wątpliwości, na które wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1000/20.
Z kolei wskazane przez organ w powyższym piśmie okoliczności odnoszące się do innej organizacji społecznej, która wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie tej samej sprawy, w której G. w P. złożyła skargę do sądu administracyjnego, doprowadziły do wadliwego – w ocenie NSA – zastosowania art. 54a § 1 i 2 p.p.s.a., a w konsekwencji do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skoro bowiem, na dzień wydawania przez Sąd I instancji postanowienia w przedmiocie podjęcia i umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, w obrocie prawnym nie funkcjonowały rozstrzygnięcia organu, na mocy których obie organizacje społeczne miałyby w postępowaniu koncesyjnym status uczestnika na prawach strony, a zatem byłyby dopuszczone do udziału w tym postępowaniu, przedwczesnym było umorzenie przez Sąd I instancji postępowania na skutek uznania, iż mocą art. 54a § 1 i 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie zaistniała konieczność niezwłocznego skierowania sprawy na etap postępowania administracyjnego.
Przepis art. 54a § 2 p.p.s.a. odczytywany w zw. z § 1 zd. 2 tego przepisu stanowi, że jeżeli po przekazaniu sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy organ niezwłocznie zawiadamia o tym sąd. Sąd niezwłocznie przekazuje skargę wraz z aktami sprawy temu organowi, zaś organ rozpoznaje przekazaną skargę jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis ten zakłada, iż oba środki zaskarżenia – czyli skarżenie tej samej decyzji niejako "dwutorowo" - pochodzą od stron postępowania administracyjnego.
Tym samym do chwili przyznania obu podmiotom statusu strony tego postępowania (uczestnika dopuszczonego do udziału w nim na prawach strony), regulacja art. 54 § 2 p.p.s.a. nie obejmuje swym zakresem podmiotowym organizacji społecznych, których legitymacja skargowa dopiero jest procedowana. Nie można przy tym podzielić stanowiska Sądu I instancji wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, iż nawet w przypadku ewentualnego stwierdzenia przez organ, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie był skutecznie wniesiony np. z powodu niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych, na postanowienie to stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Uprawnienie do wniesienia skargi na postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) będzie bowiem przysługiwało temu podmiotowi, który wniósł zakwestionowany wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zaś innemu podmiotowi.
W sytuacji zaistnienia takich zdarzeń w rozpoznawanej sprawie, tj. braku uznania przymiotu strony postępowania (uczestnika na prawach strony) na rzecz G1. e.V. z siedzibą w H., skarżącemu G. w P. prawo wniesienia skargi w tym zakresie by nie przysługiwało. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sytuacja procesowa skarżącego, a tym samym możliwość merytorycznego rozpoznania wniesionej przez niego skargi, nie może być w żadnej mierze uzależniona od dopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez podmiot, który na obecnym etapie postępowania nie posiada legitymacji procesowej w niniejszej sprawie, ponieważ kwestia uznania go za stronę (uczestnika) tego postępowania nie została ostatecznie rozstrzygnięta. Na powyższą wadliwość zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji zasadnie zwróciła uwagę również strona wnosząca zażalenie.
Wskazać w tym miejscu należy, iż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji nie miał pewności co do ostatecznej treści postanowień o dopuszczeniu organizacji społecznych do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym. Konkludując, skoro w rzeczonej dacie żaden z podmiotów nie był jeszcze stroną postępowania administracyjnego, nietrafnym było uznanie na obecnym etapie postępowania przez Sąd I instancji, iż w niniejszej sprawie ziściła się przesłanka, o której mowa w art. 54a § 2 p.p.s.a. W konsekwencji za przedwczesne należało uznać umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego.
W dalszym toku postępowania Sąd I instancji weźmie pod uwagę powyższe wywody, w tym w odniesieniu do przedwczesności umorzonego postępowania sądowoadministracyjnego, zaś po rozstrzygnięciu postępowań incydentalnych w sprawie, dopiero rozważy możliwość zastosowania regulacji, o której mowa w art. 54a § 1 i § 2 p.p.s.a. W świetle przedstawionych okoliczności sprawy stwierdzić należy, że umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia, nie było zasadne, w konsekwencji czego postanowienie to podlegało uchyleniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.