Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 maja 2023 r., sygn. akt VI SPP/Wa 307/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA" lub "Sądem pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 259 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej zwanej "p.p.s.a."), odrzucił sprzeciw D. Ś. (dalej zwanego "skarżącym") od postanowienia referendarza sądowego z 27 lutego 2023 r., na mocy którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości z 25 sierpnia 2022 r. w przedmiocie skreślenia z listy radców prawnych.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że odpis postanowienia referendarza sądowego z 27 lutego 2023 r. został doręczony skarżącemu 14 marca 2023 r. Skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia. Przesyłka ze sprzeciwem została wysłana – za pośrednictwem operatora wyznaczonego – 22 marca 2023 r., a więc po upływie terminu na jego wniesienie.
Zażalenie na postanowienie z 12 maja 2023 r. wniósł skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 259 § 2 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie odpis postanowienia referendarza sądowego z 27 lutego 2023 r. skarżący odebrał 14 marca 2023 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej ten dokument – k. 31 akt sądowych). Skarżący został w nim prawidłowo pouczony o trybie i terminie wniesienia sprzeciwu. Termin do wniesienia sprzeciwu – zgodnie z z art. 259 § 1 p.p.s.a. – upływał 21 marca 2023 r. Skarżący wniósł sprzeciw dopiero 22 marca 2023 r. (co wynika z datownika operatora pocztowego na kopercie, w której znajdował się sprzeciw – k. 33 akt sądowych), a więc z uchybieniem terminu, co uzasadniało jego odrzucenie przez Sąd I instancji na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
W świetle przedstawionych w zażaleniu gołosłownych argumentów skarżącego, jakoby siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu nie został przez niego naruszony, nie było podstaw aby zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji uznać za nieprawidłowe.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia