Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 lutego 2017 r. o sygn. akt V SA/Wa 3360/16, orzekając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił wniosek R. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Rozwoju i Finansów (dalej: Minister) z dnia [...] października 2016 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną.
Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że pismem z dnia 31 stycznia 2017 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi na powyższe postanowienie Ministra. Sąd zakwalifikował ów wniosek jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra z dnia [...] października 2016 r., złożony w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. i stwierdził, że ani zaskarżone postanowienie, ani postanowienie je poprzedzające nie nakładają na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie ich wykonania i dlatego wniosek nie mógł zostać uwzględniony. WSA wskazał ponadto, że nie jest uprawniony do orzekania o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego, zaś orzeczenia w tym zakresie należą do właściwości organów egzekucyjnych, których Sąd nie może zastępować.
W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. K. domagał się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 10 lutego 2017 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że odmowa wszczęcia postępowania dot. egzekucji należności nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, podczas gdy odmowa rozpoznania skargi na czynności egzekucyjne zamyka drogę do obrony praw skarżącego w toku egzekucji. Skarżący ponowił wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Istotne jest jeszcze zaznaczenie, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje prawidłowe stanowisko WSA, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GZ 306/15; dostępne w CBOSA).
R. K. wniósł do Sądu skargę na postanowienie Ministra z dnia [...] października 2016 r., o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną. Stwierdzić należy, że takie postanowienie, ze względu na zakres i charakter prawny, nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Uznanie przez Ministra, że postępowanie nie może być wszczęte i prowadzone, ponieważ skarga na określoną czynność egzekucyjną nie przysługuje (chodzi o czynność przekazania przez wierzyciela organowi egzekucyjnemu dalszych tytułów wykonawczych), nie nakłada na skarżącego nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe, a wniosek w tym przedmiocie powinien zostać oddalony, jak zgodnie z prawem orzekł Sąd kontrolowanym postanowieniem.
Uzupełniająco wyjaśnić trzeba, że sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie ma prawnej możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej, gdy strona wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, bądź o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2016 r. o sygn. akt II GZ 363/16; dostępne w CBOSA).
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.