Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 514/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie D. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 kwietnia 2023 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2023 r.
Sąd I instancji odrzucając zażalenie na postanowienie stwierdził, że zażalenie wniesione na powyższe postanowienie (w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej) przez skarżącego osobiście, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, jak również osobę wykonującą zawód prawniczy określony w art. 175 § 2-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. W rozpoznawanym przypadku sporządzenie przez stronę zażalenia osobiście nie jest brakiem, który może zostać usunięty, w szczególności poprzez jego późniejsze podpisanie przez osobę uprawnioną do sporządzenia takiego zażalenia.
Odpis zaskarżonego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu dnia 26 kwietnia 2023 r. Jednocześnie został on pouczony o treści przepisów dotyczących sporządzania oraz terminów do wnoszenia zażalenia, w tym o art. 194 § 4 p.p.s.a., z którego wynika, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Ponadto Sąd I instancji pouczył skarżącego o możliwości wystąpienia przez skarżącego do sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego (k. 56 akt sądowych).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący stwierdzając, że nie zgadza się z decyzją odmowną, ponieważ nie może zabierać praw konstytucyjnych skarżącego. Wskazał, że nie był chory, nikogo nie zaraził, a żeby kogoś karać trzeba mieć dowody, a kwarantanna była nielegalna.
Skarżący złożył także pismo, w którym wniósł o "uniewinnienie go z zarzutów" oraz załączył wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. IV KK 550/22. Sąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy i uniewinnił m. in. skarżącego z tytułu popełnienia czynu z art. 116 Kodeksu wykroczeń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jakkolwiek przedmiotowe zażalenie nie zawiera wniosku o zmianę, bądź uchylenie postanowienia, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. I OZ 111/15).
W punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że zaskarżone postanowienie z dnia 28 kwietnia 2023 r. zostało wydane w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
W tym też kontekście przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był osobą, o której mowa w przywołanym przepisie prawa, a mianowicie, aby legitymował się uprawnieniami umożliwiającymi samodzielne sporządzenie zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem było odrzucenie skargi kasacyjnej.
Sąd I instancji dokonując oceny dopuszczalności zażalenia odrzucił je. W uzasadnieniu podniósł, że wniesienie zażalenia od postanowienia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej podlega wymogom zawartym w art. 194 § 4 p.p.s.a., które nie zostały zachowane. Zażalenie to nie zostało bowiem sporządzone – jak wymaga tego przywołany przepis prawa – przez adwokata lub radcę prawnego.
Z powyższych względów, postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2023 r. Sąd I instancji zasadnie odrzucił zażalenie, gdyż było ono niedopuszczalna w rozumieniu art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., tj. nie zostało wniesione z zachowaniem wymagań tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.