Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, postanowieniem z dnia 20 maja 2022 r., odmówił T. Ch. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 25 marca 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Sąd wskazał, że w skardze na wymienioną decyzję, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia argumentując, że wyegzekwowanie nałożonej kary w kwocie 100.000 zł może spowodować dla niego trudne do odwrócenia skutki. Skarżący wskazał, że organ już skierował decyzję do egzekucji komorniczej i każdy dzień egzekucji powoduje bardzo duże straty dla prowadzonej jednoosobowo działalności gospodarczej w postaci baru. Wskazał również, że uzyskuje z tytułu działalności dochody miesięczne w wysokości 2.500 – 3.000 zł, i jest to jego jedyne źródło utrzymania. Do wniosku skarżący załączył zeznanie podatkowe za 2020 rok, z którego wynikało, że osiągnął przychód w wysokości 10.827 zł, dochód w kwocie 6.056,61 zł.
Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie zaoferował wystarczająco udokumentowanych faktów - stanu majątkowego i finansowego, które umożliwiłyby obiektywną ocenę i stwierdzenie, czy w rzeczywistości wstrzymanie wykonania decyzji jest konieczne z uwagi na wystąpienie jednej z przestanek z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
T. Ch., zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w całości wnosząc o uwzględnienie zażalenia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem podniesiony w nim zarzut błędnego ustalenia przez Sąd I instancji stanu faktycznego nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy.
Wskazania wymaga, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Podkreślenia wymaga również, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Mając powyższe na uwadze, za trafną należy uznać ocenę wniosku strony skarżącej w aspekcie art. 61 § 3 p.p.s.a., jakiej dokonał Sąd I instancji.
Jak wynika bowiem z uzasadnienia wniosku, jego motywy ograniczyły się do wskazania okoliczność wszczęcia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego nałożonej zaskarżoną decyzją kary oraz wskazania kwoty miesięcznego dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji wniosek pozbawiony był szerszej argumentacji wskazującej na aktualną sytuację majątkową i finansową skarżącego. Wniosek pozbawiony był bowiem jakichkolwiek informacji na temat stanu środków na rachunkach bankowych strony, składników majątku, posiadanych oszczędności, czy ponoszonych wydatków na bieżące utrzymanie skarżącego i jego rodziny. Wniosek pozbawiony był poza przedłożonym zeznaniem podatkowym za rok 2020 jakichkolwiek innych dokumentów źródłowych mogących wskazywać na stan finansowy wnioskodawcy.
Takie braki wniosku, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, uniemożliwiały dokonanie oceny konieczności zastosowania ochrony tymczasowej z uwagi na możliwość zaistnienia jednej bądź obu przesłanek, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a.
Powyższe czyni niezasadnym zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego przez Sąd I instancji, gdyż jak sam skarżący w ramach tego zarzutu podniósł, Sąd I instancji nie dysponowała dodatkowymi dowodami, które skarżący dołączył do zażalenia.
Nie jest również zasadna ta część zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego, w ramach którego strona podnosi, że "Sąd I instancji nie zauważył, iż z uwagi na brak środków pieniężnych w gotówce i na rachunkach bankowych, po wszczęciu egzekucji dojdzie do zajęcia i sprzedaży w wyniku licytacji domu rodzinnego skarżącego". Raz jeszcze podkreślić należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek takiego uzasadnienia wniosku i jego poparcia odpowiednimi dokumentami, aby możliwym była obiektywna ocena żądania zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest przy tym rzeczą Sądu domyślanie się intencji lub motywów wniosku strony, a tym bardziej rozszerzająca i nie poparta dowodami interpretacja tego wniosku przez Sąd.
Wniosek skarżącego, co wynika z jego treści zawierał wyłącznie wskazanie na możliwość zajęcia w drodze egzekucji komorniczej ruchomości znajdujących się w lokalu gospodarczym skarżącego. Nie wskazuje się przy tym na możliwość przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości, w której znajduje się lokal skarżącego. Nie można również przypisać Sądowi I instancji uchybienia w postaci "niezauważenia braku środków pieniężnych w gotówce lub na rachunkach bankowych" skoro skarżący informacji takich w ogóle nie podał, jak i nie przedstawił żadnych dokumentów wskazujących na aktualny stan posiadanych przez siebie kont bankowych.
Powyższe czyni niezasadnym zażalenie w zakresie omówionego zarzutu, albowiem Sąd I instancji zasadnie stwierdził opisane braki wniosku skutkujące niemożnością zastosowania wobec strony art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku.
Oceny tej nie zmienia podniesiona w zażaleniu, w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania powołanej decyzji, argumentacja wraz z załączonymi na jej poparcie dokumentami. Jakkolwiek skarżący znacznie szerzej, w stosunku do wniosku pomieszczonego w skardze, przedstawił swoją sytuację finansową przedkładając między innymi zeznania podatkowe za rok 2021, jednakże dokumenty te koncentrują się przede wszystkim na działalności gospodarczej strony i wydatkach z nią związanych. Ponownie strona nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej i materialnej poprzez przedłożenie dokumentów z kont bankowych, ani nie wskazał na wydatki związane z bieżącym utrzymaniem siebie i swojej rodziny. Taki stan sprawy czyni niemożliwym uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej z tych samych przyczyn, dla których wniosku skarżącego nie uwzględnił Sąd I instancji.
Wskazania wymaga, że negatywne rozpoznanie wniosku strony nie ogranicza ani nie wyłącza możliwości ponownego ubiegania się przez skarżącego o zastosowanie w stosunku do niego ochrony przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym wniosek powinien spełniać wymogi stawiane powołaną regulacją zaś argumentacja zawarta w uzasadnieniu wniosku powinna zostać poparta odpowiednimi dokumentami źródłowymi.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w z w. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.