Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1105/10 Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał skarżącego S. P. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r., w kwocie 900 złotych w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący wniósł na powyższe zarządzenie zażalenie wskazując jednocześnie, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych w kwocie 900 złotych.
W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone zarządzenie nie wziął pod uwagę, iż opłata ta nie jest jedyną jaką musi ponieść. Jej wysokość stanowi znaczne obciążenie z uwagi na spłacaną ratalnie karę nałożoną przez organ pierwszej instancji w wysokości 3.000 zł miesięcznie oraz inne niezbędne wydatki związane z utrzymaniem rodziny oraz dalszym funkcjonowaniem prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Wyjątek od tej zasady zawiera art. 239 tej ustawy, enumeratywnie wyliczający kto i w jakich sprawach zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zgodnie z treścią tego przepisu nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych: strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, dotyczących osób bezrobotnych, chorób zawodowych, świadczeń leczniczych i rehabilitacyjnych, z zakresu stosunków pracy i stosunków służbowych, ubezpieczeń społecznych i powszechnego obowiązku obrony (art. 239 ust. 1 pkt a –f ustawy). Z konieczności uiszczania kosztów sądowych zwolniony został ponadto prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, kurator strony wyznaczony przez sąd dla danej sprawy oraz strona, której zostało przyznane prawo pomocy (art. 239 ust. 2 i 3 ustawy).
Jak wynika z analizy akt przedmiotowej sprawy jej przedmiot nie należy do żadnej z kategorii wymienionych w art. 239 pkt 1 lit a- f) cytowanej ustawy. Skarżący nie jest również podmiotem, o którym mowa w punktach 2 i 3 tego przepisu. Wreszcie, co wynika z treści postanowień z dnia 26 listopada 2010 r. i 24 lutego 2011 r., odmawiających Skarżącemu przyznania prawa pomocy, nie należy on do kategorii wyłączonych z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, o których mowa w punkcie 4 powołanego przepisu art. 239 ustawy.
Powyższe oznacza, iż skarżący S. P. zobowiązany jest do poniesienia kosztów sądowych związanych z wniesioną skargą na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, stanowiących na tym etapie jedyny koszt jaki strona musi ponieść celem nadania skardze prawidłowego biegu.
Zwrócić również należy uwagę, iż zaskarżone zarządzenie z dnia 31 maja 2010 r., nie narusza przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś wskazana kwota należnego wpisu od skargi ustalona została w sposób prawidłowy w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.