Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie postanowieniem z dnia 7 grudnia 2015 r., sygn. akt VI Sa/Wa 3295/13 odrzucił zażalenie B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Skarżąca, B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną od wyroku oddalającego jej skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] października 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Postanowienie referendarza sądowego z 28 września 2015 r. o odmowie przyznania stronie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, wraz z pouczeniem o sposobie oraz terminie jego zaskarżenia skutecznie doręczono skarżącej 9 października 2015 r. (z.p.o. k. 171).
Pismem z 12 października 2015 r. skarżąca wniosła zażalenie w którym zaznaczyła, że wnosi "zażalenie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2015 roku w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych". Ponadto przedmiotowe zażalenie wnosi do "Naczelny Sąd Administracyjny za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział VI ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie skarżącej.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 12 października 2015 r. skarżąca, działając z zamiarem zaskarżenia ww. postanowienia wniosła, za pośrednictwem tutejszego Sądu, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem WSA, ww. pismo wniesione przez spółkę w reakcji na postanowienie referendarza sądowego - podpisane przez osobę uprawnioną do działania w jej imieniu - było zażaleniem, nie zaś sprzeciwem. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarówno sprzeciw, jak i zażalenie są środkami zaskarżenia o charakterze mniej sformalizowanym, niż skarga do sądu administracyjnego lub skarga kasacyjna. Ustawa nie stawia tym pismom sądowym jakichkolwiek wymogów formalnych, a jedynym elementem odróżniającym te środki jest ich nazwa. Ponadto to nie nazwa środka odwoławczego, lecz jego treść rozstrzyga o jego dopuszczalności i zasadności.
W ocenie Sadu I instancji w stanie faktycznym sprawy skarżąca nie tylko zatytułowała pismo jako "zażalenie", ale również zaadresowała je do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz domagała się uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Mając na uwadze powyższe WSA uznał, że zażalenie wniesione na postanowienie referendarza sądowego należało ocenić jako niedopuszczalne wobec tego podlegało odrzuceniu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie
Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a przejawiający się w uznaniu, że w realiach niniejszej sprawy, skarżąca miała pełną wiedzę i świadomość prawną o sposobie zaskarżenia postanowienia z dnia 28 września 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. § 2 Do czynności, o których mowa w § 1, należą w szczególności: [...] 6) wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania;
- 7) wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy;
- 8) wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.
Stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji odrzucił zażalenie strony bowiem uznał, że na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2015 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje środek jakim jest sprzeciw. Środek zaskarżenia, który złożyła spółka na powyższe postanowienie był skierowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i nosił nazwę "zażalenie". Ponadto w zażaleniu tym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Również argumentacja zawarta w zażaleniu odnosiła się do kwestionowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie postanowienia referendarza WSA.
Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja niedopuszczalności zażalenia, bowiem złożone ono zostało na postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy od którego nie służy omawiany środek weryfikacyjny.
Wobec tego należy uznać, że Sąd I instancji słusznie zażalenie odrzucił przyjmując, że jest ono niedopuszczalne.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.