Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z 22 listopada 2017 r. odmówił [A.] Sp. z o.o. w K. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z [...] września 2017 r., wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, pełnomocnik Spółki wniósł m.in. o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że ze względu na znaczną kwotę kary (12.000 zł) wykonanie decyzji może wyrządzić Spółce znaczną szkodę. Z uwagi na sytuację finansową, zapłata kary może spowodować utratę płynności finansowej Spółki i ogłoszenie upadłości, a przez to utratę możliwości zarobkowania przez osoby, dla których działalność Spółki stanowi źródło dochodu. Pełnomocnik stwierdził, że ani późniejsze wygranie sporu, ani zwrot świadczenia nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi powstałej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że wobec nieprzedstawienia przez Spółkę aktualnych danych o jej stanie majątkowym, nie jest w stanie dokonać obiektywnej oceny czy w sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Białymstoku, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.).
Wskazała, że na skutek zatrzymania urządzeń do gier, nie mogąc ich eksploatować, utraciła przewidywany zysk. Jednorazowa zapłata kary pieniężnej może w tej sytuacji spowodować utratę płynności finansowej skarżącej, a tym samym doprowadzić do utraty możliwości zarobkowania przez osoby, dla których działalność Spółki stanowi źródło dochodu. Jednocześnie, powołując się na orzecznictwo wskazała, że art. 61 § 3 p.p.s.a. nie nakłada na stronę obowiązku udowodnienia wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.
W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżąca nie wykazała stosownymi dokumentami, jak przedstawia się jej aktualna sytuacja majątkowa. Nadto, nie wykazała również ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania zaskarżonej decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa, iż znajduje się w takiej sytuacji finansowej, że wykonanie decyzji może doprowadzić do wyrządzenia skutków, które byłyby trudne do odwrócenia albo mogłyby spowodować szkodę, która byłaby dla skarżącej znaczna.
Dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa. WSA w Białymstoku trafnie zwrócił uwagę, że skarżąca Spółka do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dołączyła żadnych dowodów, które dokumentowałyby jej aktualną sytuację majątkową. Zasadne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, iż w tej sytuacji nie był w stanie określić czy ewentualna szkoda spowodowana wykonaniem decyzji, tylko z uwagi na wysokość nałożonej kary pieniężnej byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarte we wniosku twierdzenia o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały uprawdopodobnione stosownymi dokumentami odnoszącymi się do sytuacji majątkowej strony, jak np. bilans, rachunek zysków i strat, które obrazowałyby aktualną, rzeczywistą kondycję finansową Spółki. Brak wiedzy co do rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej strony sprawia, że nie jest możliwa ocena, czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem kontroli sądowej może wpłynąć na sytuację majątkową Spółki.
Ustawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. posługuje się pojęciem "znacznej szkody", co oznacza, że dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wystarcza samo jej wystąpienie, lecz jeszcze jej rozmiar dla zobowiązanego musi być co najmniej znaczny. Sama wysokość określonej kary pieniężnej nie świadczy zatem o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Kwota ta musi być bowiem odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, w tym jej płynności finansowej (vide postanowienie NSA z 21 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 106/17, z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1360/16). Wbrew zarzutom skarżącej, także sama utrata przewidywanego zysku przez brak możliwości eksploatacji spornych urządzeń na skutek ich zatrzymania nie uzasadnia automatycznie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, sama utrata korzyści majątkowych nie uzasadnia bowiem automatycznie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 600/16).
Ze wskazanych powodów, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.