Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2715/13 odmówił B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jej skargi na decyzję Głównego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez B. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2015 r. oddalającego skargę tej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Na powyższe postanowienie WSA w Warszawie skarżąca spółka złożyła w dniu 31 grudnia 2015 r. zażalenie, w którym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w części obejmującej zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego, pismem Sądu z dnia 8 kwietnia 2016 r. przesłano stronie skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej (PPPr) i wezwano stronę do wypełnienia przedmiotowego formularza przez osobę uprawnioną do reprezentowania spółki - w terminie 7 dni - pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone stronie skarżącej w dniu 23 kwietnia 2016 r. (k. 190 akt sądowych).
W wyznaczonym powyżej terminie skarżąca spółka nadesłała wypełniony formularz.
Zarządzeniem z dnia 5 maja 2016 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - oryginału lub poświadczonej notarialnie za zgodność z oryginałem kopii dokumentu wskazującego na sposób lub osoby umocowane do reprezentacji strony skarżącej – pełnego odpisu z KRS. Wezwanie zostało doręczone w dniu 21 maja 2016 r. (k. 157, t. II akt sądowych). Pismem z dnia 24 maja 2016 r. skarżąca złożyła odpis z Krajowego Rejestru Sądowego.
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 2 czerwca 2016 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie w terminie 14 dni: a/ rocznego sprawozdania finansowego spółki za rok 2014, b/ dokumentu wskazującego na wysokość osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2015 r. i w 2016 r.– np. odpisu z księgi rachunkowej na koniec grudnia 2015 roku oraz koniec lutego 2016 r., c/ wyciągów z posiadanych przez skarżącą spółkę rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy, obejmujących informację o wszystkich transakcjach dokonanych na rachunkach w objętym wezwaniem terminie.
Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 18 czerwca 2016 r. (vide: z.p.o. – k. 205).
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 20 lipca 2016 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie z uwagi na nieuzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy o dokumenty określone w wezwaniu z dnia 8 czerwca 2016 r. (art. 246 § 2 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.).
Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 13 sierpnia 2016 r. (vide: duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki - k. 221 akt sądowych).
W piśmie procesowym z dnia 17 sierpnia 2016 r. strona skarżąca wniosła sprzeciw od ww. postanowienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Do złożonego sprzeciwu strona skarżąca ponowie nie załączyła dokumentów określonych w wezwaniu z dnia 8 czerwca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 246 § 2 pkt 1 w zw. z art. 260 p.p.s.a. odmówił spółce przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Sąd I instancji wskazał, że nienadesłanie przez stronę skarżącą na wezwanie Sądu dodatkowych dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego oraz dochodów skarżącej uniemożliwiło dokonanie oceny spełnienia ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
W myśl art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Zgodnie z art. 255 p.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
Strona ma zatem inicjatywę dowodową w zakresie właściwego przedstawienia przyczyn uzasadniających przyznanie prawa pomocy, a sąd na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, uznając przede wszystkim, że nie było możliwe dokonanie pełnej oceny sytuacji majątkowej strony, skoro skarżąca - mimo wezwania - nie przedstawiła wszystkich dokumentów obrazujących jej sytuację finansową.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo odmówił przyznania prawa pomocy uznając, że spółka nie wykazała w sposób należyty, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania oraz ustanowienia adwokata.
Skarżąca zawarła we wniosku o przyznanie prawa pomocy jedynie same oświadczenia dotyczące jej sytuacji majątkowej nie dołączając przy tym dokumentów źródłowych, na podstawie których można było dokonać weryfikacji wiarygodności tychże oświadczeń. Wobec powyższego skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie stosownych dokumentów.
WSA prawidłowo przyjął, że w sytuacji gdy skarżąca nie nadesłała żądanych dokumentów, brak dokumentacji uniemożliwił Sądowi ocenę, czy w przypadku skarżącej spółki wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy.
W konsekwencji, skoro skarżąca nie wykonała wezwania Sądu i nie przedstawiła dowodów obrazujących jej sytuację finansową, to nie wykazała, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie jej prawa pomocy, a tym samym jej wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji