Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1008/15 odmówił J.M. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącego w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III WSA w P., został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W wyznaczonym zarządzeniem terminie braków formalnych skargi nie uzupełniono, wobec czego WSA w P. postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r. odrzucił skargę J.M. na powyżej wskazaną decyzję GITD.
We wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, pełnomocnik skarżącego wskazał, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu, albowiem w skrzynce oddawczej, listonosz nie pozostawił awiza dotyczącego przesyłki zawierającej wezwanie.
Sąd I instancji odmawiając przywrócenia terminu stwierdził, że skarżacy nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie braków formalnych skargi nastąpiło bez jego winy. Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być uznany powołany przez pełnomocnika skarżącego fakt, że nie odebrała dwukrotnie awizowanej przesyłki, a w konsekwencji, że nie wiedziała o fakcie doręczenia wezwania Sądu, ponieważ w skrzynce oddawczej awiza nie było. Zdaniem Sądu I instancji twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że awiza nie było w skrzynce może być uznane jedynie za przypuszczenie, jednak aby przyznać mu charakter faktu, adresat przesyłki musi uprawdopodobnić, że tak rzeczywiście było. Tymczasem pełnomocnik nie uprawdopodobnił skutecznie wystąpienia zaniedbań i naruszenia przepisów o doręczeniach przy doręczeniu przedmiotowej przesyłki.
Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącego powinien wystąpić do właściwego urzędu pocztowego z wnioskiem o wszczęcie postępowania reklamacyjnego w celu wyjaśnienia podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności faktycznych, jednakże w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony tego nie uczynił ograniczając się jedynie do sformułowania nieuprawdopodobnionej tezy o nieawizowaniu przesyłki w skrzynce pocztowej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący, wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazano, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że nie wykazano braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednym z warunków przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w jego uchybieniu.
Merytoryczna ocena wniosku sprowadzała się do zbadania czy okoliczności wskazane przez stronę jako przeszkody w zachowaniu terminu, mogą być ocenione jako niezawinione. Sposób rozumienia pojęcia "brak winy w uchybieniu terminu" w praktyce nie budzi wątpliwości. W orzecznictwie zgodnie się przyjmuje, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2007 r., II OSK 479/07, LEX nr 344095). Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
W niniejszej sprawie, jak słusznie ocenił Sąd I instancji, strona skarżąca nie wykazała braku zawinienia w uchybieniu terminu, o którego przywrócenie wnosi.
Za brak winy w uchybieniu terminu w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być uznana powoływana przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, że nie odebrał dwukrotnie awizowanej przesyłki, a w konsekwencji, że nie wiedział o wezwaniu Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, ponieważ w skrzynce oddawczej awiza nie było.
Przede wszystkim należy podkreślić, że w aktach administracyjnych znajduje się prawidłowo awizowana przesyłka. Stwierdzony stan doręczenia potwierdzony został datą 7 października 2015 r. oraz podpisem doręczyciela. Na stronie adresowej przesyłki widnieje zaś informacja o jej awizowaniu w tej dacie. Na tej samej stronie przesyłki widnieje również odcisk stempla świadczący o dokonaniu powtórnego awizowania w dniu 15 października 2015 r. oraz o niepodjęciu przesyłki w terminie i jej zwrocie do Sądu I instancji przez placówkę pocztową w dniu 23 października 2015 r. Na podstawie tych informacji brak jest uzasadnionych podstaw do stwierdzenia aby czynności podejmowane przez doręczyciela, zmierzające do doręczenia przesyłki skarżącego były niezgodne lub uchybiały procedurze opisanej w powołanym art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a.
Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącej nie wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania reklamacyjnego do Urzędu Pocztowego w celu wyjaśnienia podnoszonych zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu okoliczności. Co prawda z wnioskiem takim pełnomocnik skarżącego wystąpił w dniu 11 stycznia 2016 r., jednakże do dnia rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu I instancji, w więc do dnia 7 kwietnia 2016 r., nie zostały przesłane żadne dokumenty świadczące o pozytywnym wyniku prowadzonego postępowania reklamacyjnego, ewentualnie informacja na jakim etapie znajduje się reklamacja. Zgodnie natomiast z § 9 Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1468) operator pocztowy rozpatruje reklamację niezwłocznie i udziela odpowiedzi na reklamację w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania reklamacji.
Wobec powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, że twierdzenie skarżącego, że awiza nie było w skrzynce może być uznane jedynie za niepotwierdzone przypuszczenie.
Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił wystąpienia zaniedbań i naruszenia przepisów o doręczeniach przy doręczeniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego.
Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wniosek ten oddalając.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.