Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 września 2016 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek B Sp. z o.o. w W o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] października 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd I instancji wyjaśnił, że spółka złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Złożony druk PPPr zawierał niewypełnioną rubrykę 3 oraz nieprawidłowo wypełnioną rubrykę 4.2. W związku z powyższym skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni stwierdzonych braków pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, o czym pouczenie zawarte zostało w treści wezwania. We wskazanym terminie skarżąca nie nadesłała uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, co w ocenie Sądu I instancji stanowiło podstawę do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wyrażając swoje niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia. Skarżąca podała, że nie mogła wiedzieć, że obowiązek ustanowiony w art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: p.p.s.a.,. ma charakter bezwzględny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Na podstawie art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Sąd I instancji dokonał wszystkich wymaganych prawem czynności, a o terminie i skutkach niedopełnienia wymogów określonych przepisami skarżąca została pouczona.
Spółka nie uzupełniła braków w formularzu, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, zatem zasadnie Sąd I instancji pozostawił jej wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Argumenty skarżącej dotyczące nieświadomości bezwzględnego charakteru przepisu art. 257 p.p.s.a. nie mogły podważyć prawidłowości oceny dokonanej przez Sąd I instancji, gdyż skierowane do skarżącej wezwanie było sformułowane w sposób jasny i jednoznaczny.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.