Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1963/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przywrócił termin do wniesienia skargi B. Sp. z o.o. w Ł. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Sąd I instancji podał, że postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r. WSA w W. pozostawił bez rozpoznania skargę B. Sp. z o.o. w Ł. (dalej także skarżąca, spółka) na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości – zawartą w piśmie Ł. Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]. Powodem pozostawienia skargi bez rozpoznania było to, iż spółka złożyła wniosek o dofinansowanie projektu poświadczony za zgodność z oryginałem przez członka zarządu skarżącej spółki, a nie w oryginale.
W dniu 30 listopada 2010 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wraz z wnioskiem skarżąca nadesłała skargę wraz z kompletem dokumentów.
Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżone pismo nie zawierało pełnego pouczenia o sposobie jego zaskarżenia, bowiem nie zawierało informacji jakie dokumenty składają się na kompletną dokumentację w sprawie i w jakiej formie powinny być złożone. W ocenie Sądu zaistniały brak prawidłowego pouczenia w informacji z dnia [...] sierpnia 2010 r. stanowi okoliczność uprawdopodobniającą brak winy w uchybieniu zakreślonego terminu do wniesienia skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, żądając jego zmiany i oddalenia wniosku o przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W ocenie strony żalącej się zaskarżone pismo zawierało pouczenie o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, ze zm.). Spółka zaś, mając na względzie konieczność dochowania należytej staranności przy prowadzeniu profesjonalnej działalności gospodarczej, winna zapoznać się z tym przepisem, czego nie uczyniła. Ponadto pouczenie było sformułowane zgodnie z art. 30b ust. 4 tej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustawa o zasadach prowadzenia polityki reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów p.p.s.a. Art. 30e ww. ustawy stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy.
W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że instytucja przywrócenia terminu, uregulowana głównie w przepisach art. 86 i 87 p.p.s.a., ma w pełnym zakresie zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w sprawach uregulowanych w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
W świetle art. 86 i 87 p.p.s.a. warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych.
Odnośnie spełnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu należy zwrócić uwagę, że w art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określono kryteriów, według których należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu Sądu. Daje to Sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKW 273/99, OSNAP 2000, Nr 20, poz. 757). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że na instytucje informujące o wynikach procedury został nałożony obowiązek pełnego pouczenia wnioskodawcy o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 30b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Pouczenie takie powinno zawierać wszystkie informacje dotyczące: terminu do wniesienia skargi, kompletności skargi oraz obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, których spełnienie przez wnioskodawcę nie spowoduje pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 ustawy) – por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II GSK 841/09, z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1198/10.
Dokonując wykładni przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju należy mieć również na względzie treść art. 30d ust. 3, który stanowi, że na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4 ustawy. Powyższy przepis jest konkretyzacją zawartego w przepisach Konstytucji RP prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1 oraz w art. 77 ust. 2.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż pouczenie zawarte w piśmie Ł. Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o treści "stosownie do art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, ze zm.) przysługuje Państwu prawo wniesienia skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w terminie 14 od otrzymania niniejszego pisma" było niewłaściwe i nie pozwalało skarżącej na prawidłowe wykonanie obowiązku dotyczącego złożenia kompletnej skargi.
Sąd I instancji prawidłowo zwrócił uwagę, że organ w treści informacji o wynikach procedury odwoławczej zawarł jedynie pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz terminie i sposobie jej wniesienia. Natomiast organ nie pouczył strony co, zgodnie z art. 30c ust. 2, składa się na kompletną dokumentację w sprawie. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji – strona dopiero na rozprawie uzyskała informację w tym zakresie i należy przyjąć, że w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia kompletnej skargi.
Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.