Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub sąd pierwszej instancji) postanowieniem z 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4000/21, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę A.P. (dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: GIS) z 17 lutego 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych oraz stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi.
W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 8 lipca 2021 r. skarżąca wniosła skargę na opisaną wyżej decyzję GIS z dnia 17 lutego 2021 r. WSA wskazał, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja została przesłana skarżącej przesyłką listową poleconą nr [...] na adres: ul. [...], [...] Wrocław. Przesyłka ta nie została doręczona adresatowi, lecz pozostawiona w placówce pocztowej, o czym zawiadomiono adresata w dniu 23 lutego 2021 r. (pierwsze awizo). Przesyłka była awizowana powtórnie w dniu 3 marca 2021 r., a następnie zwrócona w dniu 10 marca 2021 r. jako niepojęta w terminie.
Odrzucając skargę WSA stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w trybie zastępczym, zgodnie z art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej jako: k.p.a.), a w związku z tym ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był 8 kwietnia 2021 r., co oznacza, że w niniejszej sprawie skarga została złożona po upływie ustawowego terminu.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym domagała się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, przy uwzględnieniu kosztów postępowania zażaleniowego jako części kosztów procesu. Ewentualnie z asekuracji prawnej wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że, w odpowiedzi na jej prośbę z 28 maja 2021 r., przedmiotowa decyzja została jej doręczona 9 czerwca 2021 r. i to od tej daty powinien być liczony termin do wniesienia środka odwoławczego. Ponadto, skarżąca podniosła, że żadnego z dwóch adresowanych do niej zawiadomień (awizo) nie otrzymała.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) stwierdza, że sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę, ponieważ została ona wniesiona z uchybieniem terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli zaś skarga została złożona po tym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję, była awizowana dwukrotnie, odpowiednia w dniu 23 lutego 2021 r. oraz powtórnie w dniu 3 marca 2021 r. Następnie jako niepodjęta w terminie, w dniu 10 marca 2021 r., została zwrócona do organu. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że przesyłka została doręczona skarżącej skutecznie (doręczenie w trybie zastępczym).
W konsekwencji, zdaniem NSA, prawidłowo sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w trybie art. 44 k.p.a. Wskazując na utrwalone orzecznictwo i poglądy doktryny należy przypomnieć, że jeśli dokonano doręczenia zgodnie z wymogami art. 44 k.p.a., mimo że adresat nie został powiadomiony o adresowanym do niego piśmie, może się on uchylić od negatywnych skutków tego stanu rzeczy, jeżeli uprawdopodobni okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu. Powinien jednak dysponować np. argumentem w postaci reklamacji usług pocztowych w oparciu o zasady określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji i Administracji z 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz.U. z 2018 r., poz. 421), czy też oświadczeniami określonych osób, które uprawdopodobniałyby jego twierdzenia. Skarżąca ograniczyła się do gołosłownego stwierdzenia, że "w sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania, iż nastąpiło doręczenie zastępcze skarżonej decyzji w terminie wskazanym przez sąd, gdyż skarżąca nie otrzymała żadnego z rzekomo pozostawianych jej awiz". Dlatego, w ocenie skarżącej, termin do wniesieni skargi powinien być liczony od daty faktycznego otrzymania przez nią decyzji, tj. od 9 czerwca 2021 r.
Odnosząc się do tej argumentacji skarżącej zawartej w zażaleniu wskazać należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z ugruntowanym orzecznictwem – co trafnie podniósł sąd pierwszej instancji – w sytuacji, kiedy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia decyzji w postaci doręczenia zastępczego, to ponowne doręczenie tej samej decyzji per se nie czyni doręczenia zastępczego nieskutecznym. Pierwszeństwo ma doręczenie zastępcze, albowiem to od daty tego doręczenia biegnie termin do wniesienia odwołania. Ponowne wysłanie decyzji, na prośbę strony, nie prowadzi do jej ponownego, prawno-skutecznego doręczenia i uznania, że od tego dnia biegnie nowy termin do złożenia odwołania.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.